Βρισκόμαστε σε κάθετη πτώση!

 

15 και πλέον έτη βιασμού αξιών, ψυχής και ζωής, αποδίδουν καρπούς,  αυτούς που θερίζουμε κι έχουμε όλοι ποσοστό ευθύνης που αφεθήκαμε,  όχι ότι αυτό απαλλάσσει από την ευθύνη για εύρεση λύσης, αλλά μην ξεχνάμε πως  κάποιοι  εδώ και χρόνια  έλεγαν στο πού θα κατέληγε η Κοινωνία με όλα αυτά, και πιθανόν θεωρήθηκαν  γραφικοί αν όχι ''ψεκασμένοι'' .  Η γενιά του 2000 και εντεύθεν, έπεσε μέσα στην οικονομική κρίση που έφερε τα πάνω κάτω στα νοικοκυριά και όπου υπάρχει φτώχεια υπάρχει και γκρίνια, γονείς που λείπουν όλη μέρα για να τα βγάλουν πέρα και αν,   ατιμωρησία και από γονείς και από εκπαιδευτικούς με την προτροπή και ευλογία του Κράτους (μη μαλώσεις παιδί, μην το βάλεις τιμωρία, μην του δώσεις ένα μπάτσο, θα κατηγορηθείς για κακοποίηση, θα ταράξεις τον ψυχισμό του και άλλα παρόμοια). Κι έτσι τα παιδιά μεγαλώνουν στην ουσία μόνα τους, τα περισσότερα σε μονογονεϊκές οικογένειες, όλη μέρα με το κινητό και το τάμπλετ, κυκλοφορούν χωρίς περιορισμούς, εν κατακλείδι, δεν έχουν κάποιον να φοβούνται, είτε γονιό, είτε δάσκαλο, ούτε φόβο Θεού έχουν. Ότι για όλα υπάρχουν όρια, δε νομίζω να το γνωρίζουν πλην εξαιρέσεων. Οπότε τι να τα συγκρατήσει; Αναπτύσσουν μόνα τους την προσωπικότητα τους, εν μέσω οικογενειακών δυσκολιών, και εξωτερικών εικόνων καλοπέρασης και ακριβών γούστων, που τα αναγκάζουν να κάνουν συγκρίσεις με αυτά που βλέπουν και αυτό που ζουν. Και φυσικά ανάλογα με την ψυχική άμυνα του κάθε παιδιού, αναπτύσσονται κατάθλιψη, κακές παρέες για εύκολο χρήμα και τόσα άλλα που δυστυχώς καθημερινά βλέπουμε και μας σοκάρουν. Κάποια έχοντας γερές αντιστάσεις προχωρούν και αγωνίζονται.  Σε μεγάλο βαθμό όμως επικρατεί άγνοια ιστορίας και ιστορικών γεγονότων, η έννοια της πατρίδας και του αγωνίζομαι γι’ αυτήν. Έχουμε καταλήξει παιδιά και μεγάλοι να περιμένουμε τα επιδόματα και να είμαστε με απλωμένο το χέρι για ελεημοσύνη. Γιατί μη μου πει κανείς πως πρόκειται για κάτι διαφορετικό από ελεημοσύνη.... Γεμίσαμε πλατφόρμες, συνέχεια με κάποια πλατφόρμα ασχολούνται τα ΜΜΕ. Γίναμε άμισθοι υπάλληλοι των Τραπεζών με τις ψηφιακές πληρωμές, υπάλληλοι της ΑΑΔΕ επίσης με όλα αυτά που ζητούν να κάνουμε, και άλλων, τάχα πως είναι για ευκολία μας και είναι για να δυσκολέψουν τη ζωή μας όλα αυτά. Οι περισσότερο έχουν ένα μόνιμο λογιστή για να κάνει τα διάφορα. Τώρα πού  βρίσκουν και τον πληρώνουν, μιαν απορία την έχω.

Έχουν χαθεί δυστυχώς οι έννοιες των λέξεων, οι αξίες, έχουν αμφισβητηθεί οι θεσμοί, ακόμα και ο θεσμός της οικογένειας εξασθενεί, άλλωστε βοηθούν και οι συνθήκες της αβεβαιότητας, της μη αμοιβής ώστε να ζήσει κάποιος αξιοπρεπώς μεγαλώνοντας τα παιδιά του. Και μετά μιλάμε για υπογεννητικότητα. Κάποτε βοηθούσαν και οι γονείς, κάποτε που είχαν καλές συντάξεις, τώρα τι να βοηθήσουν; Δεν τους φθάνουν για τα δικά τους έξοδα. Είμαστε μια Κοινωνία που μπέρδεψε  τα πάντα ιερά και όσια, μια Κοινωνία που συνεχώς μιλάει για δικαιώματα κι όταν της τα στερούν δεν έχει το σθένος να τα διεκδικήσει και αδυνατεί να απαντήσει  στο ερώτημα για ποιο λόγο αξίζει να ζεις ! Μια Κοινωνία που ενώ κυνηγάει τις απολαύσεις, χαρά δεν έχει! Που πυροβολείται από πληροφορίες αλλά όλο και χάνει τη σοφία! Και καταλήγουμε σε ‘’άσμα παρακμής’’ για όλα, που με την ένταση του καλύπτει ακόμα και τις σκέψεις μας, την καλαισθησία μας, την αισθητική μας, ακόμα και τον πολιτισμό μας που βρίσκεται σε διάλυση. Από τη στιγμή που η τέχνη γίνεται προϊόν ταχείας κατανάλωσης, μιας χρήσης, από το να είναι πηγή έμπνευσης, έκφρασης, πρόκλησης, αρκεί η πρόκληση να μη γίνει αυτοσκοπός. Κάθε ακαταλαβίστικο, κάθε εκκεντρικό χαρακτηρίζεται ‘’τέχνη’’  με υποστηρικτές τους δήθεν προοδευτικούς και οι οποίοι χαρακτηρίζουν ‘’οπισθοδρομικό’’ όποιον ασκεί κριτική επ’ αυτού, λες και απαγορεύεται να διαφέρει η αισθητική του κρίση. Η διαφωνία είναι δικαίωμα.

Τι έχουμε πάθει τελικά ως λαός; Μας ‘’υποδεικνύουν’’ έντεχνα τη σκέψη και τι να σκεφτόμαστε, ώστε ξεχάσαμε να σκεφτόμαστε!  Αποθεώνουμε τον κάθε κουτεντέ,  χειροκροτούμε όλα αυτά που κάνουν θόρυβο και επί μέρες, εβδομάδες, μήνες ενίοτε, αναλύουμε με κάθε λεπτομέρεια τον όποιο φόνο, ή ληστεία ή αυτοχειρία.  Αυτό δεν είναι ενημέρωση, το μόνο που προσφέρει ‘’ιδέες’’ και σε άλλους να δοκιμάσουν. Στο θέμα αν είναι να προσφέρει θα έπρεπε η πληροφορία να οδηγηθεί στη δικαιοσύνη και όχι στο κοινό μέσω ραδιοφώνου και τηλεόρασης. Αν δεν αλλάξουμε τακτική κι αν δεν πάψουμε να ακολουθούμε ως κοπάδι, τη μόδα, τα διαφορετικά, τις κατευθυνόμενες ιδέες, ανάγκες και τρόπο ζωής, η κάτω βόλτα θα συνεχιστεί και τίποτα δεν θα αλλάξει. Είναι θέμα νοοτροπίας που πρέπει να αλλάξουμε, από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε. Έχουμε χάσει τις εργοστασιακές ρυθμίσεις ως άνθρωποι, ως Κοινωνία!

 Νίκη Παπουλάκου.

Πηγή: Εφημ ''Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ''

ΨΥΧΑΝΕΜΙΣΜΑΤΑ... 21 ΜΑΗ 2026.