Η μη ύπαρξη ορίων καταλήγει σε ασυδοσία!

 

Πέρασε και το Πάσχα, κάθε κατεργάρης στον πάγκο του πάλι. Μεγάλη η έξοδος, ο κόσμος έχει ανάγκη να φύγει για λίγο μακριά από τις μεγάλες πόλεις που του κάνουν δύσκολη την καθημερινότητα του και το σπουδαιότερο να ξεφύγει λίγο από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με την ακρίβεια κ.ά. Δεν πάνε όλοι απαραίτητα σε 5άστερα ξενοδοχεία ή ακριβούς προορισμούς, έχουν εξοχικά, σπίτια στο χωριό, φίλους που τους φιλοξενούν και επωφελούνται γιορτές και αργίες να πάρουν μιαν ανάσα.Δε χρειάζεται να έχεις τα πάντα για να είσαι ευτυχισμένος, αρκεί να ξέρεις να εκτιμάς αυτά που έχεις και να περνάς με αυτά που έχεις! Αυτά, γιατί κάποιοι καλοθελητές την έξοδο την ονομάζουν καλοπέραση και άνετα οικονομικά όπως και τόσα άλλα! Φυσικά γιατί έτσι τους βολεύει να κρίνουν μια κατάσταση για να κουκουλώνουν την πραγματικότητα! Ο καιρός καλός σχετικά μέχρι που μας έπνιξε η σκόνη από τη Σαχάρα.

Τα είχαμε όλα, ακόμα και τη ρύπανση της ατμόσφαιρας που έχουμε ξεχάσει και κανίς δεν αναφέρει πλέον, πλάκωσε και η Αφρικανική Σκόνη και έδεσε το γλυκό. Μολύνουν και τους αιθέρες με όλα αυτά που ρίχνουν, σε λίγο θα πέφτουμε σαν τα κοτόπουλα στο δρόμο... άλλωστε ήδη σύμφωνα με έρευνες και μόνο η ατμοσφαιρική ρύπανση στον Πλανήτη, ευθύνεται για το 20% των θανάτων ετησίως. Δεν έχει σχέση λένε με την κλιματική αλλαγή, τότε με τι έχει σχέση; Ξαφνικά αποφάσισε ο άνεμος να την ταξιδεύει σε άλλη γη σε άλλα μέρη και να μας πνίγει; Δεν περιμένω απάντηση φυσικά...

Τις Άγιες αυτές μέρες του Πάσχα και της Ανάστασης, αμαύρωσαν τον ορίζοντα τα 2 περιστατικά των κοριτσιών, ένα βρέθηκε νεκρό στην Κεφαλονιά κι ένα στον Ισθμό στην Κόρινθο. Χάθηκαν 2 νέες ψυχές και δεν είναι τα μόνα περιστατικά. Χάνονται νέοι με πολλούς τρόπους και άδικα, από τα τροχαία μέχρι τα μαχαιρώματα, τα ναρκωτικά, τις ανεξέλεγκτες γνωριμίες και σχέσεις μέσω διαδικτύου. Εφησυχασμός δε δικαιολογείται πλέον, μεμονωμένα περιστατικά δεν μπορείς να τα πεις πλέον, το πράγμα έχει φτάσει στο δεν πάει άλλο. Κάτι κάνουμε λάθος, ως γονείς, εκπαιδευτικοί και ως Πολιτεία. Προχθές μιλούσα με την κόρη φίλης μου που είναι στην 1η Γυμνασίου και μου είπε τα εξής : στο σχολείο σχεδόν όλα τα αγόρια έχουν σουγιά ή μαχαίρι και το δείχνουν τάχα για πλάκα! Έμεινα άναυδη ειλικρινά. Θυμάμαι τη μητέρα μου που έψαχνε την τσάντα και τις τσέπες μου όταν έφευγα για το σχολείο και όταν γυρνούσα πριν μπω μέσα. Και αναρωτιέμαι αυτά τα παιδιά δεν τα ελέγχει κανείς; Μόνα τους μεγαλώνουν; Και τι βάσεις έχουν πάρει από την κούνια; Γιατί αν δεν περάσεις στο παιδί αξίες και όρια στα πρώτα 5 προσχολικά χρόνια, το έχασες το παιχνίδι της ανατροφής ενός ανθρώπου. Κι όταν ο δάσκαλος το μαλώσει και συ ο γονιός πηγαίνεις την επομένη να τον επιπλήξεις και να απειλήσεις κάποιες φορές, τι χαρακτήρα περιμένεις να διαμορφώσει το παιδί σου; Όταν οι γονείς τρώγονται μπροστά στα παιδιά, όταν συζητούν τα πάντα μπροστά στα παιδιά, όταν τους δίνουν το τάμπλετ και το κινητό από την κούνια για να μείνουν ήσυχοι για λίγο, όταν τα στήνουν μπροστά στην τηλεόραση και βλέπουν τα πάντα, πώς να μην έχουμε αυτά που έχουμε; Δεν υπάρχει απαγορευτικό σε τίποτα, δεν υπάρχουν όρια στα σημερινά παιδιά, δεν αφιερώνουμε χρόνο για συζήτηση με τα παιδιά μας και το ακόμα χειρότερο... τι παράδειγμα τους δίνουμε με τη δική μας ζωή και προσωπικότητα;

Οι εκπαιδευτικοί πάλι , δεν είναι όπως παλιά, βέβαια κατέληξαν και αδιάφοροι λόγω της συμπεριφοράς γονέων, όπως και οι γονείς δέχονται κριτική για το μη μαλώσουν το παιδί ή μη του δώσουν μια ξυλιά. Οι δικές μας οι γενιές που μεγάλωσαν στο άλλο άκρο, στην καταπίεση θα έλεγα, δε μαχαίρωναν στα 12 για να κλέψουν ένα κινητό, δε βίαζαν συμμαθήτριες τους κι όταν είμασταν στις παρέες αγόρια και κορίτσια, τα αγόρια μας πρόσεχαν και μας πήγαιναν μέχρι την πόρτα του σπιτιού μετά από κάθε έξοδο. Υπήρχε σεβασμός και πραγματική αγάπη. Και φυσικά οι γονείς ήξεραν τις παρέες των παιδιών τους. Θυμάμαι το μάτι της μητέρας μου διακριτικά ήταν παντού, ακόμα και στο σπίτι όταν έρχονταν άλλα παιδιά. Μια χαρά μεγαλώσαμε και όλοι οι τότε φίλοι εξελίχθηκαν σε εξαιρετικούς επιστήμονες, οικογενειάρχες και με εκτίμηση στην Κοινωνία. Αυτοί λοιπόν που λένε ''τι θα κάνω το παιδί μου κομπλεξικό με το να του στερώ διάφορα;'' Είναι βαθιά νυχτωμένοι. Ίσως θα έπρεπε να γίνουν σεμινάρια, σχολές για γονείς, και έχω δει σε κάποια μέρη και είπα μπράβο!

Σήμερα θέλοντας τάχα να ξεφύγουμε από την καταπίεση των δικών μας γενιών, φτάσαμε στην αντίπερα όχθη της ασυδοσίας, της ανωμαλίας και της υποδούλωσης σε τάσεις της εποχής χωρίς σκέψη και συναίσθηση. Χρειαζόμαστε υποστήριξη για να βρούμε το σωστό δρόμο διαπαιδαγώγησης των παιδιών αλλά κι εμείς να βοηθηθούμε να δούμε καθαρά τα πράγματα που έχουμε μπερδέψει. Και κλείνω το θέμα λέγοντας μόνο πως είναι λυπηρό τα παιδιά να μη ζουν την ηλικία τους, να είναι μικρομέγαλα από κούνια, να μεγαλώνουν μέσα στην αδιαφορία και την ασυδοσία, να καραδοκούν τα ναρκωτικά έξω από τα σχολεία και ουδείς δεν ασχολείται ή δεν βλέπει και στο τέλος να καταλήγουν σε όλες αυτές τις παραβατικές συμπεριφορές ή να οδηγούνται στο θάνατο! Οφείλουμε ως Κοινωνία να δράσουμε.

Ο πόλεμος φοβάμαι πως δε θα σταματήσει άμεσα κι ας λένε πως άνοιξαν τα στενά, όσο διαρκούν οι συνομιλίες, κι όλο αλλάζουν αποφάσεις. Βομβαρδισμοί στο Λίβανο συνεχίζουν ας ευχηθούμε να πρυτανεύσει η λογική και να τα καταλήξουν σε σύμφωνο ειρήνης. Η ΕΕ έχει για 6 εβδομάδες καύσιμα για πτήσεις, από κει και μετά θα υπάρξει πρόβλημα, ήδη αεροπορικές Εταιρίες έχουν μειώσει δρομολόγια. Πώς έχουν καύσιμα για τις πολεμικές επιχειρήσεις οι ΗΠΑ και οι άλλοι; Εκεί δεν υπάρχει δυσκολία; Αν συνεχιστεί πάντως αυτή η κατάσταση πάμε για παγκόσμιο κραχ μου φαίνεται. Το Dubai δεν είναι πια αυτό που ήταν... έρημο τοπίο. Αυτό για να δούμε πως από τη μια στιγμή στην άλλη έρχονται τα πάνω κάτω. Ματαιότης ματαιοτήτων, αλλά δεν το βλέπουμε και μονίμως κυνηγάμε φούσκες.

Όσο για την εν γένει κατάσταση στη Χώρα με σκάνδαλα διάφορα και τις διάφορες πολιτικές αντιδράσεις, θα πω τούτο μόνο, τα λόγια που είπε κάποτε ο Μητροπάνος '"Σημασία στη ζωή έχει το να έχεις ψηλά το κεφάλι και όχι τη μύτη. Μην μπερδεύεστε ! " και οι περισσότεροι έχουν τη μύτη ψηλά όσο για το κεφάλι έχει πέσει κάτω! Χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη!

Νίκη  Παπουλάκου.

Πηγή : Εφημ. ''Η Φωνή των Πειραιωτών''

Ψυχανεμίσματα... 23 Απρίλη 2026