Κάποτε τέτοιες μέρες περιμέναμε το Δώρο για να πάμε διακοπές, όπως και Χριστούγεννα και Πάσχα, άλλοι για να κλείσουμε τρύπες κι άλλοι για να πάνε ταξίδια, ψώνια ή ότι άλλο. Αυτά ''κάποτε'' στο τώρα ένας μισθός ή μια σύνταξη κι αυτή κουτσουρεμένη! Μας αγαπάνε και μας φροντίζουν, κατά τα άλλα.
Άραγε τα εκατομμύρια, από τις περικοπές των συντάξεων τόσων ετών, έκλεισαν καμιά τρύπα και ποια, ή έστω ενίσχυσαν τα Ταμεία Συντάξεων; Θυμάμαι την πρώτη χρονιά τα έψαχναν... Τουλάχιστον να μας πουν ναι μεν πτώχευσαν οι συνταξιούχοι αλλά έγινε αυτό ή εκείνο, να χαρούν πως οι ‘’θυσία’’ τους έπιασε τόπο! Αλλά σιγά μη μας πουν.
Τους καθήλωσαν με το λίγο λίγο των περικοπών, τους απέτρεψαν από νομικές ενέργειες, τους πλάνεψαν και εδραίωσαν και νομιμοποίησαν τα ακατονόμαστα. Η δυσκολία είναι εμφανής. Στη λαϊκή, στο supermarket βλέπεις ανθρώπους να κοιτούν στα ράφια τις τιμές και να μην ψωνίζουν. Ακόμα και στα παραθαλάσσια μέρη κίνηση τα μαγαζιά έχουν τα Σαββατοκύριακα. Τις καθημερινές τρεις κι ο κούκος.
Μέγα πρόβλημα πάντως, είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι όλων των ηλικιών, εμφανίζουν έντονη παραίτηση από κάθε αγώνα για το δίκιο τους. Κι όχι μόνο σε θέματα που έχουν σχέση με δουλειά ή Κράτος, αλλά και στην καθημερινότητα τους. Ότι και να συμβεί το αφήνουν να συμβαίνει, δεν αγωνίζονται, δεν αισιοδοξούν πως θα πετύχουν κάτι ή θα βρουν το δίκιο τους, δεν ελπίζουν. Έτσι και η απάτη έχει θριαμβεύσει, επειδή σπάνια κάποιος να διεκδικήσει το δίκιο του, είτε λόγω κλονισμένης εμπιστοσύνης στους θεσμούς, είτε ελλείψει χρημάτων για να κινηθεί νομικά. Κι έτσι καθημερινά όλο και βουλιάζουν στα άπειρα προβλήματα, βαλτώνουν και δεν έχουν ελπίδα. Δεν ενδιαφέρονται ακόμα και για θέματα που αφορούν την ασφάλεια τους, το σπίτι τους. Αδιαφορούν για ότι κι αν συμβεί, φυσικά παίζει ρόλο και το γεγονός ότι για να διορθώσεις μια ζημιά ή βλάβη, χρειάζεται χρήμα κι όταν δεν έχεις το αφήνεις, όση επικινδυνότητα κι αν έχει. Μόλις συμβεί κάτι κακό, π.χ. σαν την πολυκατοικία που κατέρρευσε, αρχίζει ο καθείς και λέει το ένα ή το άλλο. Δε δίνουμε σημασία γενικώς στα σημάδια για αποφυγή εξόδων ίσως, για αποφυγή ευθύνης; Τι να πω. Φωνάζουμε για καθαριότητα, τα βάζουμε με τον κάθε Δήμο, ενώ παράλληλα εμείς οι ίδιοι ρυπαίνουμε τους χώρους πέριξ των κάδων, εμείς οι ίδιοι δεν προσέχουμε, αδιαφορούμε για τα πάντα. Χάλασε κάτι π.χ. στην πολυκατοικία, δεν το φτιάχνουμε για να μη ξοδέψουμε κι ας είναι αναγκαίο για την ασφάλεια μας. Παίζει ρόλο η ανέχεια που έφερε στη ζωή μας τα πάνω κάτω. Όμως επικίνδυνη αυτή μας η απάθεια, η ανοχή και η παραίτηση.
Αρκετοί πάλι είναι αυτοί που αρέσκονται να χαϊδεύουν τα αφτιά τους κι αυτό το γνωρίζουν καλά οι παραμυθάδες και οι ψεύτες! Μας έχουν τρελάνει στις επικοινωνιακές φανφάρες. Έχουμε κουραστεί να ακούμε δημοσκοπήσεις. Έχει κουράσει ο τρόπος που εκφέρουν λόγο ορισμένοι, οι αλληλοκατηγορίες και όπως λέει ο λαός ‘’εδώ καράβια χάνονται… κι αυτοί παίζουν με εντυπωσιασμούς και κατηγόριες ο ένας για τον άλλον.
Το παιχνίδι με την τιμή της βενζίνης παρατράβηξε κι αυτό όπως και το όλο θέμα της ακρίβειας. Ότι ανεβαίνει δύσκολα κατεβαίνει, εδραιώνεται. Δεν κατεβάζουν την τιμή λένε κάποιοι επειδή είχαν αγοράσει ακριβά. Πάντα υπάρχει μια δικαιολογία για όλα. Μόνο ο πολίτης δεν έχει επιλογή, ότι του φορτώσουν, φόρους, τιμές, πιστοποιήσεις, πράσινα τέλη, ακρίβεια κλπ. Είναι υποχρεωμένος να τα πληρώσει μπορεί δεν μπορεί.
Και κάποιοι φόροι προσωρινοί παρουσιάστηκαν και εδραιώθηκαν μόνιμα. Το ποτάμι δυστυχώς δε γυρίζει πίσω και οι ανατιμήσεις σε όλα, με γάγγραινα το θέμα ενοικίων οδηγούν σε αδιέξοδο πολύ κόσμο. Υπάρχει κι ένα ποσοστό που ζει με μαύρα πολυτελώς, οι έχοντες επίσης και είναι αυτοί που φαίνονται να ξοδεύουν και λένε κάποιοι πως ο Έλληνας έχει χρήμα και απλώς νομίζει πως είναι φτωχός. Τρελός παπάς τους βάφτισε να πω; Ευτυχείτε!
Νίκη Παπουλάκου.
Πηγή: Εφημ. ''Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ'' 23/7/26
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου