Μας πνίγει η κομματική αλαζονεία και η μπόχα...

 

Aντί να ασχοληθούν τα κόμματα με προτάσεις για βελτίωση της ζωής των πολιτών καθώς και με άλλα θέματα σοβαρά , ασχολούνται με κόντρες κομματικού επιπέδου, αλληλοκατηγορίες, ανοίγουν θέματα για κουβέντα να έχουμε να λέμε και  κάπως έτσι θα φτάσουμε στις εκλογές χωρίς να ξέρουμε πού πάμε και τι επιλέγουμε όπως και συμβαίνει συνήθως. Νέα κόμματα, κατακερματισμός ψήφων θεωρώ. Μόνο αν υπήρχε περίπτωση μια ενωμένη δυνατή αντιπολίτευση με νέες ιδέες και προοπτική να ξεπηδούσε, ίσως ξαναγυρνούσε η ελπίδα. Διαφορετικά το ποτάμι έχει πάρει το δρόμο του και δεν το σταματάει τίποτα μέχρι να μας αδειάσει και να χαθούμε στους ωκεανούς. Πόσα δεν έγιναν αυτά τα χρόνια, από καταστροφές, απάτες, φτώχεια, ελλείψεις σε περίθαλψη, παιδεία, κ.α.; Παρά ταύτα με σθένος και θράσος θα έλεγα, μιλούν στον πολίτη αλαζονικά και κυνικά κάποιες φορές, μέχρι που μας είπε τυφλούς ο Υπουργός Υγείας, όσους δεν αναγνωρίζουμε την πρόοδο στον τομέα Υγεία! Μετά το ψεκασμένοι του ΠΘ τότε για τα εμβόλια, το περί χαμηλού πνευματικού επιπέδου που έλεγαν κι άλλοι ‘’επιστήμονες’’ αναφερόμενοι στους αρνητές των εμβολίων,  και τι δεν έχουμε ακούσει δηλαδή. Αυτά και άλλα πολλά μας έχουν σούρει κατά περίπτωση κι εμείς εκεί, επιμένουμε! Έχουμε διαγράψει τα πάντα από τη μνήμη, όλα όσα μας συνέβησαν στα 25 τελευταία χρόνια, εκτός από την πενταετία του Τσίπρα που τη θυμόμαστε για όλα τα κακά που μας έκανε και που είναι τα μοναδικά ... και μάλιστα αυτά που καθαγιάζουν τους εκάστοτε νυν. Ειλικρινά είμαστε υπεράνω πάσης φαντασίας! Είναι ασύλληπτο αυτό που μας συμβαίνει .

 Έχει χαθεί κάθε εμπιστοσύνη προς θεσμούς και Κράτος, αλλά ψηφίζουμε Κυβέρνηση αρκεί να μας εξυπηρετεί σε κάποια σημεία, με ατομικό συμφέρον συνήθως, ή από βλακεία, ή από ήδη υπάρχον βόλεμα! Λαός χωρίς μνήμη, αντίληψη, δική του σκέψη και άποψη και με επιλεκτική μνήμη και κριτική, μόνο μπροστά δεν μπορεί να πάει! Θα μένει στάσιμος και μόνο οι βολεμένοι και οι του μαύρου χρήματος θα περνούν καλά, οι υπόλοιποι θα μένουν με το χέρι απλωμένο για επιδόματα και ζητιανιά.

Μια παγκόσμια κρίση ψυχικής υγείας εξελίσσεται από το 1990 επηρεάζοντας σχεδόν 1,2 δισ. Ανθρώπους στον κόσμο, όπως διαπιστώνει πρόσφατη έρευνα, τα στοιχεία της οποίας δείχνουν μεγάλη αύξηση και στην Ελλάδα. Τα ευρήματα δεν αφήνουν περιθώρια για εφησυχασμό. Ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με ψυχική νόσο σχεδόν διπλασιάστηκε τα τελευταία 30 χρόνια σε όλον τον κόσμο και σύμφωνα με τα στοιχεία της μελέτης, ο αριθμός των ατόμων με ψυχικές διαταραχές στη χώρα μας, και στα δύο φύλα.  Έπαιξε ρόλο και η περίοδος πανδημίας και εγκλεισμού, διάχυτου τρόμου στην ατμόσφαιρα, εξ’ ου και υπάρχει κατακόρυφη αύξηση κατανάλωσης ψυχοφαρμάκων στη Χώρα. Άλλωστε κι όλα αυτά που συμβαίνουν καθημερινά παραπέμπουν σε ψυχικές διαταραχές. Πολλοί επικίνδυνοι κυκλοφορούν δυστυχώς που πιθανόν δεν το ξέρουν ούτε οι ίδιοι, μέχρι να γίνει το κακό. Ακόμα και μέσα στο Ψυχιατρείο υπήρξε στραγγαλισμός και δεν μπόρεσε να το σταματήσουν οι υπεύθυνοι στο χώρο. Ανεπάρκεια οργάνωσης, έλλειψη προσωπικού; Μήπως και να το μάθουμε θα αλλάξει κάτι; Θα γυρίσουμε σελίδα στο επόμενο που θα συμβεί. Όταν το ‘’ΑΤΤΙΚΟΝ’’ Νοσοκομείο είναι 13 χρόνια με ράντζα και φωλιά μικροβίων και δεν έχει αλλάξει τίποτα, ο δε Υπουργός είπε πως ο κόσμος φταίει που πηγαίνει  εκεί γιατί υπάρχουν καλοί γιατροί Μονίμως κάτω από τη γλώσσα έχει την απάντηση με περιτύλιγμα το θράσος και ενίοτε τον κυνισμό, όπως όταν π.χ είπε πως φυσικά και τα δάνεια των κομμάτων δεν θα εξοφληθούν ποτέ! Όμως επικρατεί η επικοινωνιακή πολιτική με τα μεγάλα λόγια, τις διαψεύσεις, τις κατηγορίες πως οι άλλοι τα έκαναν χειρότερα, οι δημοσκοπήσεις και όλα αυτά που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη κατά το συμφέρον των εκάστοτε Κυβερνόντων. Και πολύ φοβάμαι πως αυτό το μαγγανοπήγαδο που έχουμε πέσει μέσα δεν θα αλλάξει, το μόνο που ίσως αλλάξει θα είναι η συνέχιση της διάβρωσης της ιστορίας, της μνήμης, των παραδόσεων, της θρησκείας, των θεσμών, της εκπαίδευσης, της οικογένειας, των πάντων.

 Ιστορική μνήμη και μνήμη ηθών και αξιών δεν υπάρχει στις νεώτερες γενιές και μόλις αποχωρήσουν οι τώρα άνω των 60, κάποια στιγμή τα νέα παιδιά θα έχουν ξεχάσει και ποιοι είναι. Θα είναι μια μίξη με τους λαούς ΕΕ και όχι μόνο! Και δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών οι μεγαλύτεροι, τα πράγματα έφτασαν ως εδώ με την ανοχή, την αδιαφορία μας για τα κοινά, το κυνήγι του χρήματος και το σύνηθες για όλα ‘’σιγά και τι έγινε;’’ ή και το άλλο ‘’τι εγώ θα αλλάξω τον κόσμο;’’

Ποτέ δεν είναι αργά να ανακτήσουμε το δικό μας κουμάντο, τη δική μας σκέψη και άποψη, τα δικά μας θέλω!  Άλλωστε η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, σε μια επανεκκίνηση σκέψης ανά τον κόσμο ελπίζω κι εγώ. Και κλείνω εδώ ευχόμενη  καλό καλοκαίρι.

Νίκη  Παπουλάκου.

Πηγή: Εφημ. ''Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ''

Ψυχανεμίσματα .... Πέμπτη 18/6/26,

Εμπορευματοποιηθήκαμε!

 

Είμαστε στην εποχή που μεταξύ των άλλων, η προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ο ευτελισμός της αξίας της ανθρώπινης ζωής, η διάλυση του Κοινωνικού ιστού, η επιβολή φόρων δήθεν προσωρινών που απεδείχθησαν μόνιμοι, η στέρηση προσωπικής βούλησης και ανεξαρτησίας, κ.ά. θεωρούνται ' ενέργειες σωτηρίας'' αντί για ''εγκληματικές πράξεις'' και το σπουδαιότερο; Αυτοί που συμμετείχαν/συμμετέχουν σε όλα αυτά βραβεύονται από φορείς, λαμβάνουν υψηλές θέσεις, έχουν περίοπτη θέση στο δημόσιο λόγο και γενικώς ''θεοποιούνται'' και εν ζωή και μετά θάνατο. Χειροκροτούμε και δοξάζουμε!

Μας έχουν εμπορευματοποιήσει Κράτος και Τράπεζες, μας πουλούν , μας τοκίζουν, μας έχουν αναθέσει τηλεργασία άμισθη (δήθεν για δική μας ευκολία), μας έχουν απομακρύνει ΑΤΜ και ΕΛΤΑ για το καλό μας κι αυτά, παίρνουν δάνεια με ''ενέχυρο'' την ψήφο μας ... αυτά και άλλα πολλά. Στα ψιλά ασκούν πιέσεις και ελέγχους λεπτομερείς, ψάχνοντας το ''πόθεν'', στα χοντρά ποσά τίποτα... τα υπογράφουν κιόλας, τα νομιμοποιούν ... ''οι μαζί τα τρώνε και οι χώρια τα πληρώνουν'' ένα έργο που το βλέπουμε χρόνια αλλά κι εμείς χαμπάρι! Παραιτημένοι στα όσα μας σερβίρουν! Σπεύδουμε να υιοθετήσουμε όποια νέα ψηφιακή ή άλλη ιδέα προκύψει, χωρίς σκέψη. Όλο για ευκολία μας τα εμφανίζουν, αλλά το μπέρδεμα ή οι κίνδυνοι της πλήρους ψηφιοποίησης προσωπικών δεδομένων και περιουσιακών στοιχείων, στο έλεος χάκερς ή τεχνικών προβλημάτων του συστήματος, είναι αρκετά για να δυσκολεύουν τη ζωή μας παρά να την απλοποιούν και να τη διευκολύνουν όπως λένε. ''Eξυπνες κάμερες'' π.χ. όχι και τόσο έξυπνες ίσως θα υπάρξουν (έχουν ήδη υπάρξει) και παρατράγουδα και άντε να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας. Κάποιος έξυνε το αφτί του και η κάμερα τον κατέγραψε πως μιλάει στο κινητό, άλλος λαμβάνει κλήση, επειδή ο συνοδηγός δεν φορούσε ζώνη. Ωστόσο, πάλι μέσω της ένστασης και της εξέτασης της φωτογραφίας, διαπιστώθηκε πως δεν υπήρχε συνοδηγός δίπλα του. Σε μπελά να βρισκόμαστε δηλαδή, και άλλη μία απόδειξη πως ο ανθρώπινος έλεγχος της όλης ψηφιακής τεχνολογίας, είναι απαραίτητος. Όποιος νομίζει ότι κάποια στιγμή δε θα χρειάζεται ανθρώπινη παρουσία ή συμμετοχή σε εργασία, απατάται! Κι αν παραγκωνίσουν τελείως τον άνθρωπο δίνοντας απόλυτη ''εξουσία'' σε ρομπότ και τεχνολογία γενικά, φοβάμαι πως θα το πληρώσει ακριβά η ανθρωπότητα κάποια στιγμή!

Τα προβλήματα της καθημερινότητας επίσης πολλά, οι δυσκολίες πολλές, ωστόσο οι Δημοσκοπήσεις μας έχουν ζαλίσει καθημερινά προσπαθώντας να παρασύρουν την κοινή γνώμη σε αυτό που θέλουν. Δεν μπορεί όπου σταθείς να ακούς παράπονα, αγανάκτηση, θυμό, προβλήματα σοβαρά και οι δημοσκοπήσεις να βγάζουν τα αποτελέσματα που βγάζουν! Διερωτώμαι ποιους ρωτούν και κατά πόσον οι απαντήσεις που παίρνουν, απεικονίζουν την πραγματική άποψη του ερωτώμενου!

Έχει διαβρωθεί η σκέψη και η κρίση μας δυστυχώς σε όλα! Όταν ακούς π.χ. μετά από 45 μαχαιριές που έστειλαν στον τάφο μια μάνα και νέα γυναίκα από τον πατέρα των παιδιών της, να λένε κάποιοι διάφορα για τη ζωή της που δε θέλω καν να αναφέρω, θέλοντας να δικαιολογήσουν το γεγονός, είναι εξωφρενικό. Όποια κι αν ήταν η ζωή ή η συμπεριφορά της στο γάμο, δεν είναι θέμα δικό μας για συζήτηση και δεν δικαιολογεί τις 45 μαχαιριές. Υπάρχουν τα διαζύγια όταν δύο άνθρωποι δεν μπορούν να συμβιώσουν πια. Και 45 μαχαιριές δεν τις δίνεις εν αμύνη, έχεις πλήρη συναίσθηση ότι θέλεις να τον τελειώσεις τον άλλον, έχεις λύσσα! Γιατί υπήρξαν και κάποιοι όπως και ο δικηγόρος του νομίζω, που επικαλέσθηκε το θέμα άμυνα. Και τα παιδιά στο διπλανό δωμάτιο και δεν άκουσαν τίποτα; Θέμα των αρμοδίων Αρχών οι απαντήσεις. Η αναφορά μου για το γεγονός της ατελούς κρίσης, για να μην πω αρρωστημένης! Η βλακεία, ο φόβος, η απληστία και η έλλειψη συλλογικής συνείδησης, συνθέτουν την πανδημία της εποχής.

Ο άνθρωπος που έχει απενεργοποιημένη συνείδηση βρίσκει δικαιολογίες για κάθε του πράξη. Η έλλειψη ενσυναίσθησης για τον συνάνθρωπο τον καθιστά καθιστά αδίστακτο, εγωκεντρικό, τοξικό! Ουκ ολίγοι στις οθόνες μας καθημερινά, που προσπαθούν να κάνουν το ψάρι κρέας και δεν παραδέχονται ποτέ φταίξιμο τους, όλα τα κάνουν τέλεια!

Ο πόλεμος στη Μ.Ανατολή δε λέει να σταματήσει, από εβδομάδα σε εβδομάρα ο Τραμπ ''οραματίζεται'' τη λύση των εχθροπραξιών και συμφωνία κι όλο στα ίδια είμαστε. Ο Ζελένσκι από την άλλη, έστειλε επιστολή στον Πούτιν λέγοντας να σταματήσει ο πόλεμος, χρειάστηκε 4 χρόνια να καταλάβει πως δεν πρέπει να συνεχιστούν οι πολεμικές πράξεις; Ισοπεδώνονται πόλεις, χωριά, χάνονται εκατομμύρια ψυχές και ειδικά άμαχος πληθυσμός κι εκείνοι όλοι το χαβά τους! Τα συμφέροντα τους, το χρήμα, η κυριαρχία! Σε δεύτερη μοίρα οι λαοί.

13 εκατομμύρια οι φτωχοί στη Γερμανία. Το Βέλγιο βρίσκεται στο στάδιο της Ελλάδας του 2010-2012. Και τόσα άλλα που συμβαίνουν στην ΕΕ και στην Υφήλιο, δεν μπορεί κάτι δεν κάνουν καλά όλοι αυτοί που διαχειρίζονται τις τύχες των λαών. Κι όπως είπε ο Σωκράτης ''Η φτώχεια πλάθει ανθρώπους και ο πλούτος τέρατα.''

΄Και στα δικά μας και πάλι, κόντρες, σχόλια, μετακινήσεις, συσπειρώσεις, μεταγραφές και για τα ουσιώδη σιωπές!... Κόκκινα δάνεια, πληστειριασμοί, δηλαδή όταν μείωναν στο μισό μισθούς και συντάξεις δεν ήξεραν πως θα προκύψουν κόκκινα δάνεια και πως πολλοί θα χάσουν τα σπίτια τους; Ή ακριβώς εκεί απέβλεπαν οι εντολοδόχοι μας; Να μείνει άστεγος ο Έλληνας;

Ας είναι, σταματώ εδώ ευχόμενη έναν καλό μήνα και καλό καλοκαίρι!

Νίκη  Παπουλάκου.

Πηγή: Εφημ. ''Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ''

ΨΥΧΑΝΕΜΙΣΜΑΤΑ... ΠΕΜΠΤΗ 11/6/26..

Χάσαμε την επαφή!...

 

Το ιδιαίτερο  κάθε γιορτής  ονομαστικής ή γενεθλίων,  είναι ότι σε θυμούνται άνθρωποι που δεν περίμενες να σε θυμηθούν,  φίλοι αγαπημένοι από το μακρινό ή κοντινό χθες  που είχες καιρό να τους ακούσεις και κάποιοι άλλοι ‘’κοντινοί’’ που σε ξεχνούν  .... μια ρόδα που γυρίζει από χρόνο σε χρόνο!! Το θέμα είναι να την χαίρεται κανείς τη μέρα της γιορτής του και να μην τον στενοχωρούν οι ‘’απουσίες’’! Ειλικρινά το λέω, από τότε που εστίασα κάθε τέτοια μέρα,  στο ποιοι με θυμήθηκαν, ποιοι ήταν εκεί  κι όχι στο ποιοι με ξέχασαν, λυτρώθηκα!

Οι άνθρωποι σήμερα είναι  κλεισμένοι στο καβούκι τους, ταμπουρωμένοι πίσω από ένα πληκτρολόγιο ή κινητό στέλνουν ευχές, λουλούδια, γλυκά και ζουν στην εικονική πραγματικότητα της επαφής με τον άνθρωπο! Έχουν ξεχάσει τις επισκέψεις στα σπίτια σε γιορτές, έμεινε άλλωστε το κατάλοιπο του νεοπλουτισμού που για να κάνεις επίσκεψη έπρεπε να υπάρξει πρόσκληση και 10 ειδών εδέσματα! Και φυσικά με ένα δώρο ανά χείρας! Κι έτσι ξεχάστηκε η μέρα της γιορτής που η πόρτα ήταν ανοιχτή για όλους, με τα πατροπαράδοτα κεράσματα, χωρίς 10 ειδών φαγητά και χωρίς την υποχρέωση για δώρο και μάλιστα ακριβό! Κι όμως ήταν μια ‘’μεγάλη’’ μέρα και για τον εορτάζοντα και για τους επισκέπτες που ξεκινούσαν με χαρά τις επισκέψεις σε φίλους και συγγενείς, τις ημέρες των εορτών! Άσε που τις περισσότερες φορές η απλή επίσκεψη κατέληγε σε γλέντι!  Εμείς οι νεώτεροι το αλλάξαμε, το δυσκολέψαμε, έπρεπε για να γιορτάσεις να ξοδευτείς αφ’ ενός χοντρά και να ξεβιδωθεί η νοικοκυρά από τις ετοιμασίες και μια βδομάδα μετά να συνέλθει από την κούραση!

 Κάπως έτσι και με άλλα παρόμοια άρχισε να χάνεται η ανθρώπινη επαφή, να φωλιάζει η μοναξιά και η κατάθλιψη στις ψυχές! Γιατί η αλήθεια είναι μία, δεν χρειάζεται ούτε χρήμα ιδιαίτερο, ούτε κόπος για την ανθρώπινη επαφή και την καλή παρέα! Εκείνο που χρειάζεται είναι η καλή διάθεση και η αγάπη! ‘Όπως τότε που ήμασταν παιδιά και μαζευόμαστε τα βράδια στα σπίτια με ρεφενέ πατατάκια και βερμούτ ή αναψυκτικά, με κιθάρες, τραγούδια και ανέκδοτα μέχρι πρωϊας! Όλοι μια αγκαλιά! Τώρα ο καθένας πορεύεται μόνος!

 Χάθηκε ο αυθορμητισμός, η απλότητα στις σχέσεις, το ευχάριστο ξάφνιασμα της ανθρώπινης παρουσίας, το κουδούνι που χτυπούσε ξαφνικά κι ήταν ο φίλος, ο ξάδερφος,  η με τις ώρες τηλεφωνική συνομιλία,  η αλληλογραφία που όντως είχε ψυχή, η οικογένεια γύρω από το τραπέζι, ειδικά το Κυριακάτικο, η έννοια για το φίλο, τον κουμπάρο, τον συγγενή, ο σεβασμός και τόσα άλλα!  Ζούμε με ψευδαισθήσεις … συμπτωματικές φιλίες, φίλοι που δεν είναι φίλοι αλλά απλώς γνωστοί,  συμπτωματικές / περιστασιακές παρέες, τα γράμματα και οι κάρτες έγιναν sms, e-mails και μηνύματα διαδικτύου!  Θεωρούμε πως έχουμε πολλούς φίλους,  μέχρι που κάποια στιγμή ανακαλύπτεις στην ανάγκη σου πως κανείς δεν είναι εκεί για σένα! Όλα είναι στο ηλεκτρονικό εικονικό τοπίο!

 Ακόμα και στη χαρά ή τη λύπη σου απέχουν οι περισσότεροι και φυσικά ‘’πέφτεις από τα σύννεφα’’ τότε!  Κανονικά θα έπρεπε να το περιμένεις αφού τα περισσότερα δείγματα γύρω,  που αφορούν τον άνθρωπο και την έκφραση των συναισθημάτων του,  είναι επίπλαστα και επιφανειακά! Στις πράξεις ζυγίζεις το συναίσθημα κι όχι στα λόγια, γραπτά ή προφορικά!

Φτιάξαμε σπίτια φυλακές, ζούμε σαν ξένοι στο ίδιο σπίτι, βγαίνουμε ‘’να τα πούμε’’ αλλά ο καθένας παίζει με το κινητό του, ή πάμε σε μέρη που η δυνατή μουσική μόνο να τα πούμε δεν αφήνει,  βυθιστήκαμε στην ηλεκτρονική επαφή και επικοινωνία,  παραμερίζοντας την προσωπική επαφή κι αυτό είναι το λάθος.  Η ισορροπία είναι στη συνύπαρξη και των δύο! Είναι αυτό που λέμε το μέτρο σε όλα!

 Η τεχνολογία είναι καλή και υποτίθεται πως ήρθε για να κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη σε κάποια σημεία, δεν σημαίνει όμως πως αναιρεί ή αντικαθιστά οτιδήποτε άλλο  στη ζωή μας! Είναι καλή αρκεί να ξέρεις να την χρησιμοποιείς κι όχι να σε χρησιμοποιεί!

Και τώρα με την κρίση, αντί να έρθουν οι άνθρωποι πιο κοντά, όλο και πιο πολύ απομονώνονται βυθισμένοι στα προβλήματα τους.  Κι όμως 4 τοίχοι κι ένα πληκτρολόγιο ή κινητό δεν αντικαθιστούν την ανακούφιση στο όποιο πρόβλημα που προσφέρει η δια ζώσης ανθρώπινη παρέα και συμπαράσταση!

Καιρός λοιπόν να βγαίνουμε απ’ το καβούκι μας πότε-πότε, κλείνοντας έτσι την πόρτα στην κατάθλιψη και την αφόρητη μοναξιά της ψυχής!

++++

Νίκη  Παπουλάκου.

Πηγή: Εφημ. ''Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ'' 04/06/2026

Ψυχανεμίσματα... 1η Δημοσίευση 2018.

ΠΑΛΙ ΑΠΟΨΕ - ΓΙΑΝΝΗς ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟς

 2011 Λευκίμμη - Κέρκυρα , 3ο  βραβείο στίχου και 1ο βραβείο κοινού.

Σύνθεση Ζακ Ιακωβίδης, Στίχοι Νίκη Παπουλάκου.

Καλή ακρόαση!

Η κοροϊδία έχει υπερβεί τα όρια!

 

Καλά πανηγυρίσαμε 2 και πλέον μήνες για μια νίκη και μια πρωτιά στη ΕUROVISION κι ας μην ήρθε ποτέ! Kαι ξεχάσαμε τις τόσες  ''ήττες'' της καθημερινότητας της ζωής μας. Μια ψευδαίσθηση νίκης και επιτυχίας χρειαζόμασταν, μας την έδωσαν απλόχερα όλα τα ΜΜΕ, έπεισαν κι εμάς και τον ίδιο τον Ακύλα πιστεύω. Δυο πράγματα δεν καταλαβαίνω σ’ αυτό το Διαγωνισμό, το ένα κατά πόσον ο μόνος αποδιοπομπαίος τράγος ήταν η Ρωσία. Λόγω πολεμικών επιχειρήσεων, ενώ Ισραήλ και Ουκρανία συμμετέχουν και βραβεύονται κιόλας; Και το άλλο π.χ. η Αυστραλία τι σχέση έχει να συμμετέχει ως διαγωνιζόμενη σε ένα Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό; Τι ρωτάω τώρα θα μου πείτε!...  Πάντως για πρώτη φορά υπήρχε ταύτιση για τη νίκη μας και επώνυμοι από όλους τους Χώρους συναινούσαν στην επιτυχία! Φυσικά σ’ αυτό το πανηγύρι παίζονται συμφέροντα και κλίκες αλλά οκ για πρωτιά δεν ήταν το δικό μας, καλή και η 10^η που ήρθαμε, ριγμένη η Κύπρος στην 19^η αν και θεωρώ πως θα γίνει επιτυχία το τραγούδι. Τραγούδι που σου μένει στο αφτί γίνεται επιτυχία, όπως έλεγε ο αείμνηστος Ζακ Ιακωβίδης. Και πάγωσαν όλοι με το αποτέλεσμα και το ίδιο το παιδί απογοητεύτηκε. Απεδείχθη για μια ακόμα φορά πως προγνωστικά και δημοσκοπήσεις μόνο έξω πέφτουν! Ας ευχηθούμε καλή τύχη στον Ακύλα, ανοίχτηκε ένας δρόμος μπροστά του ας τον εκμεταλλευτεί σωστά να πετύχει!

Άρτος και θεάματα λοιπόν, ξεφύγαμε από την ακρίβεια κι όλα τα προβλήματα για λίγο και τώρα πάλι μπροστά μας είναι, τα ίδια και άλλα! Καινούργια κόμματα και αποκόμματα, η ρήξη καλά κρατεί μεταξύ των κομμάτων, ο μεν κατηγορούν τους δε και αντιστρόφως, και τα θέματα που αφορούν τον πολίτη τρέχουν χωρίς να διορθώνεται ή να αλλάζει κάτι ουσιαστικά. Το 6% των Ελλήνων απώλεσε περιουσιακά στοιχεία για χρέη από το 2019 έως σήμερα και  οι πλειστηριασμοί κανονικά προχωρούν, χωρίς να εξετάζουν α΄ κατοικία, ή δυαράκι στο κέντρο, ή βίλα στα προάστια, χωρίς διάκριση τα funds ήρθαν για να τα πάρουν. Ο Έλληνας σε λίγο δεν είναι ότι θα μείνει χωρίς σπίτι αλλά δε θα βρίσκει σπίτι να μείνει. Όταν τα νοίκια ξεπερνούν ένα μισθό ή μία σύνταξη, ξεπερνά το βαθμό προβλήματος και αγγίζει το αδιέξοδο. Κι αντί όλοι οι Κύριοι της Βουλής να καταθέσουν προτάσεις για τα τόσα που συμβαίνουν, το μόνο που κάνουν να μέμφεται ο ένας τον άλλον για διάφορα που ουδέποτε κατέληξαν σε πόρισμα και τιμωρία, απλώς επικοινωνιακή τακτική. Και όπως είπε ο Ισοκράτης ‘’ "Από όλους τους ανθρώπους οι πιο άξιοι της πιο μεγάλης τιμωρίας είναι εκείνοι που για όσα οι ίδιοι είναι ένοχοι τολμούν να κατηγορούν γι' αυτά τους άλλους."  Καθημερινά τους έχουμε στις οθόνες και στο ραδιόφωνο, η δε ατιμωρησία μόνιμη.

Έρχονται στιγμές που αναρωτιέμαι, υπάρχει κανείς που να νοιάζεται πραγματικά για τον τόπο αυτό και τους πολίτες του; Κι αυτό το δυσανάλογο του πλουτισμού κάποιων, τη στιγμή που ειδικά η μεσαία τάξη συμπιέστηκε προς τα κάτω , έχασε περιουσία, δουλειά ή τη μισή  σύνταξη και είναι η σημερινή που ίσα που τα φέρνει βόλτα και κάποιο χρωστούν κιόλας. Κι όλο δημοσιεύουν το ‘’πόθεν έσχες’’ όπως λένε. Το έσχες βλέπουμε, το πόθεν ένας Θεός ξέρει μόνο. Οπότε ποιο το νόημα; Πώς γίνονται τόσα ακίνητα, καταθέσεις εκατομμυρίων, ζωή άνετη κλπ., όλοι γεννήθηκαν στα πλούτη; Το πόθεν λοιπόν χρειάζεται αλλά!

Μετά το drone της Ουκρανίας με τα όπλα, που χρειάστηκαν μέρες για να καταγγείλουμε επίσημα το γεγονός, κι ακόμα περιμένουμε εξηγήσεις και μια συγνώμη από την Ουκρανία, όπως είπε ο κ. Δένδιας,  έχουμε και τον Ερντογάν να διαρρέει πληροφορίες για το νόμο που ετοιμάζει με παράλογες απαιτήσεις για νησιά Αιγαίου, Κρήτη κλπ. Κι εμείς απλά περιμένουμε να τον ψηφίσει πρώτα και μετά να δούμε πώς θα αντιδράσουμε. Μα για αυτό διαρρέει το θέμα ο γείτονας, για να δει αντιδράσεις, κι εμείς σιωπή! Γενικώς τα πράγματα και μέσα και έξω πάνε χάλια. Ανασφάλεια σε όλες τις ηλικίες, αβέβαιο μέλλον, δυσκολία επιβίωσης, θυμός, οργή, αρρώστιες, ζούγκλα στους δρόμους, εργασιακές σχέσεις το αυτό. Η Παγκόσμια Κατάσταση ανησυχητική, όλο σε συμφωνία βρίσκονται ΗΠΑ και Ιράν κι όλο συνεχίζουν να χτυπούν στόχους, το δε Ισραήλ ακάθεκτο να ισοπεδώνει και να χτυπάει παντού, Παλαιστίνη, Λίβανο κ.ά. Η Κίνα αναδεικνύεται ως υπερδύναμη εν μέσω Αμερικής/Ιράν και Ρωσίας. Μετά τον Τραμπ και ο Πούτιν στην Κίνα με τιμές και δόξες. Αυτοί παίζουν τα παιχνίδια τους και οι λαοί σκοτώνονται και πεινούν. Χτικιό που δε θα τελειώσει γρήγορα, το ίδιο και η Ουκρανία ένα σαράκι που τρώει την ΕΕ κι αλίμονο σε μας μη φορτωθούμε και θερμό επεισόδιο με τον Τούρκο.

Είθε το Αγ. Πνεύμα να φωτίσει μυαλά και ψυχές και να οδηγήσει σε καλύτερες μέρες τους λαούς με ειρήνη, ευημερία και φως. Καλό τριήμερο για όσους έχουν αργία τη Δευτέρα και καλό μήνα!

Νίκη  Παπουλάκου

Πηγή: Εφημ. ''Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ''

ΨΥΧΑΝΕΜΙΣΜΑΤΑ... 28/5/26.

Βρισκόμαστε σε κάθετη πτώση!

 

15 και πλέον έτη βιασμού αξιών, ψυχής και ζωής, αποδίδουν καρπούς,  αυτούς που θερίζουμε κι έχουμε όλοι ποσοστό ευθύνης που αφεθήκαμε,  όχι ότι αυτό απαλλάσσει από την ευθύνη για εύρεση λύσης, αλλά μην ξεχνάμε πως  κάποιοι  εδώ και χρόνια  έλεγαν στο πού θα κατέληγε η Κοινωνία με όλα αυτά, και πιθανόν θεωρήθηκαν  γραφικοί αν όχι ''ψεκασμένοι'' .  Η γενιά του 2000 και εντεύθεν, έπεσε μέσα στην οικονομική κρίση που έφερε τα πάνω κάτω στα νοικοκυριά και όπου υπάρχει φτώχεια υπάρχει και γκρίνια, γονείς που λείπουν όλη μέρα για να τα βγάλουν πέρα και αν,   ατιμωρησία και από γονείς και από εκπαιδευτικούς με την προτροπή και ευλογία του Κράτους (μη μαλώσεις παιδί, μην το βάλεις τιμωρία, μην του δώσεις ένα μπάτσο, θα κατηγορηθείς για κακοποίηση, θα ταράξεις τον ψυχισμό του και άλλα παρόμοια). Κι έτσι τα παιδιά μεγαλώνουν στην ουσία μόνα τους, τα περισσότερα σε μονογονεϊκές οικογένειες, όλη μέρα με το κινητό και το τάμπλετ, κυκλοφορούν χωρίς περιορισμούς, εν κατακλείδι, δεν έχουν κάποιον να φοβούνται, είτε γονιό, είτε δάσκαλο, ούτε φόβο Θεού έχουν. Ότι για όλα υπάρχουν όρια, δε νομίζω να το γνωρίζουν πλην εξαιρέσεων. Οπότε τι να τα συγκρατήσει; Αναπτύσσουν μόνα τους την προσωπικότητα τους, εν μέσω οικογενειακών δυσκολιών, και εξωτερικών εικόνων καλοπέρασης και ακριβών γούστων, που τα αναγκάζουν να κάνουν συγκρίσεις με αυτά που βλέπουν και αυτό που ζουν. Και φυσικά ανάλογα με την ψυχική άμυνα του κάθε παιδιού, αναπτύσσονται κατάθλιψη, κακές παρέες για εύκολο χρήμα και τόσα άλλα που δυστυχώς καθημερινά βλέπουμε και μας σοκάρουν. Κάποια έχοντας γερές αντιστάσεις προχωρούν και αγωνίζονται.  Σε μεγάλο βαθμό όμως επικρατεί άγνοια ιστορίας και ιστορικών γεγονότων, η έννοια της πατρίδας και του αγωνίζομαι γι’ αυτήν. Έχουμε καταλήξει παιδιά και μεγάλοι να περιμένουμε τα επιδόματα και να είμαστε με απλωμένο το χέρι για ελεημοσύνη. Γιατί μη μου πει κανείς πως πρόκειται για κάτι διαφορετικό από ελεημοσύνη.... Γεμίσαμε πλατφόρμες, συνέχεια με κάποια πλατφόρμα ασχολούνται τα ΜΜΕ. Γίναμε άμισθοι υπάλληλοι των Τραπεζών με τις ψηφιακές πληρωμές, υπάλληλοι της ΑΑΔΕ επίσης με όλα αυτά που ζητούν να κάνουμε, και άλλων, τάχα πως είναι για ευκολία μας και είναι για να δυσκολέψουν τη ζωή μας όλα αυτά. Οι περισσότερο έχουν ένα μόνιμο λογιστή για να κάνει τα διάφορα. Τώρα πού  βρίσκουν και τον πληρώνουν, μιαν απορία την έχω.

Έχουν χαθεί δυστυχώς οι έννοιες των λέξεων, οι αξίες, έχουν αμφισβητηθεί οι θεσμοί, ακόμα και ο θεσμός της οικογένειας εξασθενεί, άλλωστε βοηθούν και οι συνθήκες της αβεβαιότητας, της μη αμοιβής ώστε να ζήσει κάποιος αξιοπρεπώς μεγαλώνοντας τα παιδιά του. Και μετά μιλάμε για υπογεννητικότητα. Κάποτε βοηθούσαν και οι γονείς, κάποτε που είχαν καλές συντάξεις, τώρα τι να βοηθήσουν; Δεν τους φθάνουν για τα δικά τους έξοδα. Είμαστε μια Κοινωνία που μπέρδεψε  τα πάντα ιερά και όσια, μια Κοινωνία που συνεχώς μιλάει για δικαιώματα κι όταν της τα στερούν δεν έχει το σθένος να τα διεκδικήσει και αδυνατεί να απαντήσει  στο ερώτημα για ποιο λόγο αξίζει να ζεις ! Μια Κοινωνία που ενώ κυνηγάει τις απολαύσεις, χαρά δεν έχει! Που πυροβολείται από πληροφορίες αλλά όλο και χάνει τη σοφία! Και καταλήγουμε σε ‘’άσμα παρακμής’’ για όλα, που με την ένταση του καλύπτει ακόμα και τις σκέψεις μας, την καλαισθησία μας, την αισθητική μας, ακόμα και τον πολιτισμό μας που βρίσκεται σε διάλυση. Από τη στιγμή που η τέχνη γίνεται προϊόν ταχείας κατανάλωσης, μιας χρήσης, από το να είναι πηγή έμπνευσης, έκφρασης, πρόκλησης, αρκεί η πρόκληση να μη γίνει αυτοσκοπός. Κάθε ακαταλαβίστικο, κάθε εκκεντρικό χαρακτηρίζεται ‘’τέχνη’’  με υποστηρικτές τους δήθεν προοδευτικούς και οι οποίοι χαρακτηρίζουν ‘’οπισθοδρομικό’’ όποιον ασκεί κριτική επ’ αυτού, λες και απαγορεύεται να διαφέρει η αισθητική του κρίση. Η διαφωνία είναι δικαίωμα.

Τι έχουμε πάθει τελικά ως λαός; Μας ‘’υποδεικνύουν’’ έντεχνα τη σκέψη και τι να σκεφτόμαστε, ώστε ξεχάσαμε να σκεφτόμαστε!  Αποθεώνουμε τον κάθε κουτεντέ,  χειροκροτούμε όλα αυτά που κάνουν θόρυβο και επί μέρες, εβδομάδες, μήνες ενίοτε, αναλύουμε με κάθε λεπτομέρεια τον όποιο φόνο, ή ληστεία ή αυτοχειρία.  Αυτό δεν είναι ενημέρωση, το μόνο που προσφέρει ‘’ιδέες’’ και σε άλλους να δοκιμάσουν. Στο θέμα αν είναι να προσφέρει θα έπρεπε η πληροφορία να οδηγηθεί στη δικαιοσύνη και όχι στο κοινό μέσω ραδιοφώνου και τηλεόρασης. Αν δεν αλλάξουμε τακτική κι αν δεν πάψουμε να ακολουθούμε ως κοπάδι, τη μόδα, τα διαφορετικά, τις κατευθυνόμενες ιδέες, ανάγκες και τρόπο ζωής, η κάτω βόλτα θα συνεχιστεί και τίποτα δεν θα αλλάξει. Είναι θέμα νοοτροπίας που πρέπει να αλλάξουμε, από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε. Έχουμε χάσει τις εργοστασιακές ρυθμίσεις ως άνθρωποι, ως Κοινωνία!

 Νίκη Παπουλάκου.

Πηγή: Εφημ ''Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ''

ΨΥΧΑΝΕΜΙΣΜΑΤΑ... 21 ΜΑΗ 2026.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΥΠΟ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ!

 

Από εκεί που τελειώνει το συμφέρον, αρχίζεις και μετράς το ενδιαφέρον . Οι περισσότερες φιλικές και Κοινωνικές σχέσεις στη ζωή είναι περιστασιακές! Οι πράγματι αγνές είναι αυτές της σχολικής και εφηβικής μας ηλικίας. Σχέσεις που όσα χρόνια κι αν περάσουν, αφήνουν γλυκιά ανάμνηση, νοσταλγία κι αν συναντήσεις φίλο/φίλη από τα παλιά είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Σχέσεις ανιδιοτελείς που δύσκολα κάνεις σε μεγαλύτερες ηλικίες. Δυστυχώς ο ατομισμός και το συμφέρον προέχει στο μεγαλύτερο μέρος της Κοινωνίας. Κάνουμε σχέσεις περιστασιακές και μετά ξεχνιόμαστε. Οι περισσότεροι άνθρωποι συνήθως αγαπούν ανάλογα με τη δική τους ανάγκη κι όταν αυτή περάσει πάει και η αγάπη, αυτοί που πραγματικά αγαπούν και νοιάζονται μετριούνται στα δάκτυλα. Αυτός που σε ψάχνει, που ανησυχεί, που έρχεται να σε δει, που σε στηρίζει, που νοιάζεται ... αυτός είναι οικογένεια, δικός σου άνθρωπος κι ας μην υπάρχουν δεσμοί αίματος. Ευτυχής όποιος έχει ανθρώπους που τον νοιάζονται στη ζωή του.

Η ισορροπία εξαρτάται από το πόσο χορτάτο είναι το πνεύμα και η ψυχή, όταν αυτά τα δύο είναι χορτάτα είσαι μακριά από τα σοκάκια του φθόνου, της ζήλειας, της επίδειξης, της κλάψας και τόσων άλλων! Και το χορτάτο δεν έχει να κάνει με χρήμα ή πτυχία! Έχει να κάνει με το περιβάλλον που μεγαλώνει καθείς, την ανατροφή και το παράδειγμα που παίρνει από τους γονείς του, την ανάπτυξη πλατιάς αντίληψης των πραγμάτων, Κοινωνική παιδεία και γνώση του εσώτερου εαυτού του. Ο κάθε άνθρωπος θέλει το χρόνο του και το χώρο του ... και όποιος τα έχει βρει με τον εαυτό του και κάνουν καλή παρέα, δε φοβάται τη μοναξιά, είναι φορές που την επιζητά κιόλας. Όντως χρειάζονται και διαστήματα απομάκρυνσης από τοξικές παρέες και συνήθειες για να επαναφέρεις τις ‘’εργοστασιακές ρυθμίσεις’’ που πιθανόν έχασες. Η μοναξιά δεν είναι κατάρα, όπως κάποιοι πιστεύουν, κάποιες φορές είναι λύτρωση. Μόνος βρίσκεις τον εαυτό σου και ποτέ με παρέα. Μόνος πονάς, μόνος γεννιέσαι, μόνος φεύγεις! Η ζωή είναι ένα ταξίδι που τα έχει όλα καλά και κακά, κι εμείς πρέπει να την αντιμετωπίσουμε και να τη δεχθούμε με όποιο πρόσωπο κι αν μας εμφανιστεί.

Η ζωή δεν περνά... εμείς περνάμε και φεύγουμε... ο κύκλος της δικής μας ζωής κάπου κλείνει, η ζωή είναι πάντα εκεί. Κόσμος πάει κι έρχεται κι ο καθένας γράφει τη δική του ιστορία.. Δυστυχώς σήμερα ασθενούμε ως Κοινωνία βαριά. Κοινωνία υπό κατάρρευση σε βαθιά σήψη, που κάθε άλλο παρά παροδική είναι,  έχει ποτίσει βαθιά τη σκέψη μας κι έχει αλλοιώσει ακόμα και την ίδια την έννοια του ανθρώπου, όπως και πολλές άλλες έννοιες. Η κρίση πλέον,  εδώ και καιρό, είναι κρίση αξιών. Είχε προηγηθεί της οικονομικής κρίσης. Και αυτή σκοτώνει πιο αργά, αλλά πιο αποτελεσματικά από οποιοδήποτε άλλο όπλο. Διαβρώνει κάθε υγιή βάση, πνίγει κάθε ελπίδα αλλαγής, δημιουργεί ανθρώπους που δεν γνωρίζουν, ούτε να αγαπούν, ούτε να σέβονται. Διάχυτη εικόνα γύρω. Οι 2 στις 3 ειδήσεις είναι για κακό, βία, βιασμοί, ληστείες, φόνοι, ναρκωτικά, απάτες και μεγάλο ποσοστό αφορά νεαρές ηλικίες ... κάτι πρέπει να γίνει με την ασφάλεια αυτού του τόπου. Σεσημασμένοι, ψυχοπαθείς, κυκλοφορούν ανάμεσα μας ανενόχλητοι ως τη στιγμή που θα συμβεί ένα μοιραίο. Η βρωμιά είναι πραγματικότητα που εξαπλώνεται ραγδαία, σε κάθε επίπεδο της ζωής μας. Και το χειρότερο είναι ότι μαθαίνουμε να τη θεωρούμε φυσιολογική. Συνηθίζουμε και μόλις συμβεί ένα γεγονός πέφτουμε από τα σύννεφα, σχολιάζουμε, ζητάμε τιμωρία, και μετά τι; Το ξεχνάμε και συνεχίζουμε τη ζωή μας στα ίδια, υποκριτικά με αδιαφορία και ανοχή. Εδώ και τώρα πρέπει κάτι να γίνει, κάτι να κάνουμε ουσιαστικό πέρα από συζητήσεις και σχόλια. Ας ξεκινήσουμε από το κομμάτι που μας αναλογεί ως μέλη της Κοινωνίας, ας αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης που έχει διαβρωθεί από την προπαγάνδα των ΜΜΕ και του συστήματος. Τα ακούσματα ακόμα και των τραγουδιών ((ευτυχώς όχι όλων) που έχουν τα νέα παιδιά, τα παιχνίδια, τα σήριαλ μιλούν για βία, ίντριγκες, ναρκωτικά, φόνους, ραδιουργίες κλπ. Πόσοι γνωρίζουν ανθρώπους που έχουν προσφέρει ουσιαστικά και σιωπηλά στην Κοινωνία; Κάποιον που σκότωσε ή έγινε πέτρα σκανδάλου, τον ξέρουν όλοι, ασχολούνται ακόμα και τα μέσα ενημέρωσης μαζί του για μέρες ή καιρό και τον κάνουμε ‘’διάσημο’’. Οι δε περιγραφές και λεπτομέρειες του φονικού σε τι εξυπηρετούν όταν γίνονται δημόσια; Μάλλον ιδέες βάζουν στον όποιο ευάλωτο θεατή ή ακροατή! Πρέπει να αλλάξει αυτό εδώ και τώρα, γιατί όσο δεν αλλάζει, κάθε μέρα και κάποιος χάνεται είτε το μαθαίνουμε, είτε όχι!

Νίκη Παπουλάκου.

ΠΗΓΗ: Εφημ. ''Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ''

Ψυχανεμίσματα ... 14/05/2026.

 

 

 

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΜΕ ΧΙΟΝΙΑ!

 

Και ήρθε ο Μάης με φθινοπωρινό ρούχο αλλά δεν εμπόδισε τον κόσμο να τρέξει στις εξοχές να τον υποδεχθεί και να μαζέψει λουλούδια. Η πιο κρύα Πρωτομαγιά τα τελευταία 70 χρόνια στη Χώρα. Καλό μήνα να πούμε, γιατί τον Απρίλη τα είδαμε όλα, με μόνη ανάσα τις ημέρες του Πάσχα που γαληνέψαμε λίγο. Η τελευταία εβδομάδα του Απρίλη μας έδωσε δύο ακόμα πιο σοβαρά θέματα προς συζήτηση. Ένα με τον 89χρονο που πέρασε απαρατήρητος και στα γραφεία του ΕΦΚΑ και στο Πρωτοδικείο, πυροβόλισε, άφησε τις σημειώσεις του, την καραμπίνα και με ταξί βρέθηκε στην Πάτρα, όπου και συνελήφθη μετά από 6 ώρες. Κι αν δεν τον είχαν αναγνωρίσει και να ειδοποιήσουν την ΕΛΑΣ μπορεί να ήταν τώρα στην Ιταλία. Δε θα κρίνω την πράξη του, ούτε μπράβο θα πω όπως είπαν πολλοί, ούτε θα τον καταδικάσω, υπάρχουν οι δικαστές γι αυτό. Γεγονός είναι ότι εκφράζει το θυμό και την οργή της κοινωνίας και ειδικά των συνταξιούχων με αυτά που έχουν υποστεί, όμως αν όλοι έπαιρναν μια καραμπίνα σαν αυτόν, τι θα γινόταν; Το σκέφτεται κανείς από όλους αυτούς που γέμισαν το διαδίκτυο με μπράβο;

Το θέμα είναι πως με την πράξη του ξεγύμνωσε, ανέδειξε το θέμα ασφάλειας στη Χώρα μας. Ανύπαρκτο; Αν σε αυτά τα μέρη δεν υπάρχει αστυνόμευση και επιτήρηση, φαντάσου με πόση ασφάλεια κυκλοφορούμε γενικά στους δρόμους έξω. Την επομένη πήγαν δημοσιογράφοι ξανά στα Δικαστήρια και όπως διαπίστωσαν, δεν δέχθηκαν κανέναν έλεγχο, παρά το ότι είχε συμβεί ότι είχε συμβεί την προηγούμενη μέρα. Ο ένας Υπουργός, ως συνήθως τα ρίχνει στον άλλον ''ο ΥΠ. Δικαιοσύνης φταίει για την ελλιπή φύλαξη των Δικαστηρίων είπε. Έτσι γίνεται πάντα, ένα μπαλάκι οι ευθύνες που πετάει ο ένας στον άλλον, στήνονται εξεταστικές, δίνονται υποσχέσεις για το μέλλον, μέχρι να συμβεί το επόμενο τραγικό. Ευτυχώς που δε θρηνήσαμε νεκρούς. Επί τέλους κάτι πρέπει να γίνει Κύριοι, ο πολίτης δε νιώθει ασφαλής πουθενά. Νιώθει σαν κυνηγημένος, τι κι αν βάζει κάμερες και πόρτες ασφαλείας, όταν γίνει στόχος δεν τον σώζει τίποτα. Και η αστυνομία συνήθως φθάνει μετά το συμβάν για να το καταγράψει. Κάποτε συνέχεια βλέπαμε στους δρόμους τα 100 να περιφέρονται, και πιο παλιά αστυνομικοί περιπατητές στο δρόμο. Θυμάμαι παιδιά παίζαμε στην πλατεία και κάθε λίγο βλέπαμε τον αστυνομικό να κάνει το γύρο των τετραγώνων. Μοιάζουν σκηνές επιστημονικής φαντασίας σήμερα. Πρέπει να το δούμε σοβαρά το θέμα ασφάλειας. Και δυστυχώς απεδείχθη ότι και η αύξηση ποινών κ. ά. που ψηφίσατε, δεν κατάφεραν να μειώσουν την εγκληματικότητα και τη λαμογιά! Από μικρή ηλικία πρέπει να διδάσκονται τα παιδιά, οδική συμπεριφορά, όπως και τόσα άλλα που έχουμε χάσει.

Το άλλο θέμα τα ηλεκτρικά πατίνια. Χάθηκε ένα παιδί 13 ετών. Πριν χρόνια καταργήθηκαν τα πατίνια γιατί κρίθηκαν επικίνδυνα, και όντως είναι, μέχρι που εμφανίστηκαν τα ηλεκτρικά πατίνια. Γέμισε ο τόπος, άλλοτε βλέπεις και δύο πάνω στο πατίνι, τρέχουν, χωρίς κράνη, κατεβαίνουν ανάποδα δρόμους, περνούν με κόκκινο, παραβιάζουν στοπ, και το σπουδαιότερο κάποιοι δεν έχουν ένα φως, όπως και ποδηλάτες, ώστε να είναι ορατοί από τους οδηγούς αυτοκινήτων. Ποδηλατόδρομοι δεν υπάρχουν οπότε μπλέκονται ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Η επικινδυνότητα μεγάλη, τι ξέρουν νέα παιδιά από ΚΟΚ; Ποιος ελέγχει τους κατόχους για το αν είναι σε θέση να κυκλοφορούν με το πατίνι; Και αυτό αφορά νέα παιδιά καθότι προσιτή τιμή και ευκολία στη μετακίνηση τους, όπως και τα μηχανάκια. Κι αυτά κάποια οδηγούν επικίνδυνα και το μόνο που ακούμε συνέχεια είναι το πώς να αφαιρεθούν τα διπλώματα από τους άνω των 70 ετών. Όλα τα υπόλοιπα θέματα κυκλοφορίας τα έχουμε λύσει; Όλες οι άλλες ηλικίες είναι άξιες και προσεκτικές στην οδήγηση είτε με αυτοκίνητο, είτε με μηχανή, ποδήλατο, πατίνι; Τα πρόστιμα μόνο εισπρακτικό μέτρο εξυπηρετούν, καθότι τη μια στιγμή περνούν και γράφουν και την επόμενη στιγμή οι παραβάσεις σε εξέλιξη!

Άλλο πάλι, ταβάνια πέφτουν σε σχολεία, γέφυρες πέφτουν σε αεροδρόμια, όπως στον Άραξο την Πρωτομαγιά με τους τρεις τραυματίες, μπαλκόνια πέφτουν και σκοτώνουν, πρέπει να κάνει το σταυρό του κανείς απ' όπου κι αν περνάει!

415 εκατ. το πρόστιμο για τις κυβερνητικές απάτες στον ΟΠΕΚΕΠΕ μόνο μέχρι το 2023! – Έρχεται νέος έλεγχος! Ξεκινούν έλεγχοι και στα πεπραγμένα της νέας διοίκησης του ΕΠΕΚΕΠΕ υπό την ΑΑΔΕ - Καταγγελία νέας απάτης στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης . Χαίρε βάθος και φυσικά το μάρμαρο του προστίμου πάλι εμείς θα το πληρώσουμε! Οι καταθέσεις εκατομμυρίων κάποιων παραμένουν άθικτες και οι ευθύνες χάνονται μέσα στο μπέρδεμα των αρμοδιοτήτων, το οποίο κατ' εμέ γι αυτό το λόγο παραμένει, για να μην ξεκαθαρίζει ποτέ ευθύνη τίνος! Και περνούν οι μέρες τα χρόνια, ζητούν την ψήφο μας κι όλο ζητούν κι άλλη τετραετία για να φτιάξουν αυτά που δεν έφτιαξαν στις προηγούμενες. Και το παραμύθι συνεχίζεται με την ανοχή μας δυστυχώς.

Ο πόλεμος στη Μ.Ανατολή δε βλέπω να τελειώνει σύντομα, θα κλονίσει τις οικονομίες πολλών Κρατών, φυσικά και την ήδη ταραγμένη δική μας. Οι συμφωνίες μας με τη Γαλλία, ούτε κρύο ούτε ζέστη μου κάνουν. Το ίδιο ανήσυχη παραμένω για το όλο σκηνικό που επικρατεί και μέσα και έξω. Οι κολακείες του Τραμπ, μάλλον στοχοποίηση μας προσφέρουν παρά ενθουσιασμό για τα ''καλά'' του λόγια.

Εν ολίγοις Κοινωνία σε πλήρη διάλυση, με το κακό να υπερτερεί και να γίνεται γνωστό κατόπιν εορτής, το προλαμβάνειν έχει δρόμο ακόμα. Και κλείνω με αυτό : Είναι όντως ''εγκληματικό'' το να σπρώχνεις ανθρώπους στην απόγνωση και την απελπισία και κατά τα άλλα να επαίρεσαι ότι κάνεις το σωστό, για το καλό τους! Καλό μήνα!

Νίκη  Παπουλάκου.

Πηγή: Εφημ. ''ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ''

ΨΥΧΑΝΕΜΙΣΜΑΤΑ... 7 Μάη 2026

Την Τεχνολογία τη χρησιμοποιούμε ή μας χρησιμοποιεί;

Τελικά η αντίληψη είναι τάλαντο που δεν το διαθέτουν , ή δεν το αξιοποιούν όλοι οι άνθρωποι! Συνήθως διαθέτουν λήψη κι αυτό το γνωρίζει καλά το σύστημα και τροφοδοτεί με τις ανάλογες εικόνες!! Στοιβάζονται στο μυαλό ακατέργαστες και κατευθύνουν συνειδήσεις! Οι αξίες είδος προς εξαφάνιση. Η ευγενής άμιλλα έχει εκλείψει ομοίως, υπερισχύει ο φθόνος και η δυσκολία του να αναγνωρίσεις, να διακρίνεις κάτι καλύτερο και να το επαινέσεις. Κάποιοι άνθρωποι πάλι, λες κι έχουν κατάρα, αντί να ασχοληθούν με το πώς θα ψηλώσουν, πώς να ανέβουν τα σκαλοπάτια για να φτάσουν ή και να περάσουν ακόμα τον άλλο (ευγενής άμιλλα), μένουν κάτω, στην ίδια θέση,  προσπαθώντας με κάθε τρόπο να τραβήξουν και τον άλλον να κατέβει... να πέσει!. Άλλοι πάλι μισούν στον άλλον και τους ενοχλεί αυτό που είναι και που εκείνοι δεν μπορούν να είναι, ενώ πιθανόν  θα ήθελαν  και φυσικά φέρονται αψυχολόγητα, αλλοπρόσαλλα!

Μια Κοινωνία σε πλήρη σύγχυση, με αμφιλεγόμενα πρότυπα οικογένειας, τρόπου ζωής, σχέσεων, με παντελή έλλειψη Κοινωνικής μόρφωσης και μόρφωσης γενικότερα κι ας υπάρχουν πτυχία και διδακτορικά! Μια Κοινωνία διχασμένη μονίμως για κάποιο λόγο, ακόμα και στην οικονομική κρίση και τα χρόνια του Μνημονίου, επικράτησε το ‘’οι μεν και οι δε’’. Η ανάγκη θρέφει την εκμετάλλευση, φρόντισαν λοιπόν, ειδικά από την εποχή των Μνημονίων και εντεύθεν, να μας καταντήσουν με το χέρι απλωμένο για βοήθημα, και μονίμως να μας έχουν απασχολημένους με προβλήματα, σκάνδαλα, φόβους κλπ.

 Η ζωή μας περιορίστηκε στα ελάχιστα, οι σχέσεις, οι επαφές το ίδιο, όλο και απομακρυνόμαστε οι άνθρωποι μεταξύ μας. Μοναξιά και κατάθλιψη σε μεγάλο ποσοστό στην Κοινωνία και διέξοδος η εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου που κατά κάποιο τρόπο βοηθά μεν ως αντικαταθλιπτικό, συντροφεύει ανθρώπους μόνους, όμως αν δε συνδυάζεται και με τη δια ζώσης επαφή, γίνεται ασθένεια. Η επαφή με τον άνθρωπο, με τη φύση είναι αυτά που σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός και να ξεφεύγεις για λίγο από την όποια πίεση της καθημερινότητας. Τα πλήκτρα και η επικοινωνία μέσω διαδικτύου, τα e-mail και τα τοιαύτα, εξαφάνισαν την αλληλογραφία, τις κάρτες στις γιορτές, τα sms στις γιορτές, τις επισκέψεις σε φίλους είτε απλά για παρέα, είτε σε μέρα γιορτής.  Μέσω διαδικτύου τα κάνουμε τώρα και νιώθουμε πως εκπληρώσαμε το ‘’χρέος’’ μας. Λαμβάνεις 500 ευχετήρια στη γιορτή σου, τούρτες λουλούδια, όλα εικονικά και στο σπίτι γιορτάζεις μόνος με το τηλέφωνο να χτυπάει, (κι αυτό σε μειωμένη συχνότητα, περιορίστηκαν και τα τηλεφωνήματα), λες το ‘’ happy birthday’’ στον εαυτό σου και σβήνεις το κερί. Την αίσθηση που είχαν και έχουν το γράμμα, η κάρτα στις γιορτές, η τηλεφωνική και η προσωπική επαφή, δεν αντικαθιστά επάξια η εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου. Ναι είναι μια εύκολη και άμεση επικοινωνία θα έλεγα, αλλά δεν ενδείκνυται για αποκλειστικό τρόπο ζωής. Μήπως να το ξανασκεφτούμε το πώς χρησιμοποιούμε την τεχνολογία; Μήπως αφήσαμε να μας χρησιμοποιεί;

Ο νομπελίστας φυσικός David Gross προειδοποιεί: Πυρηνικά όπλα και Τεχνητή Νοημοσύνη απειλούν να αφανίσουν την ανθρωπότητα μέσα στα επόμενα 35 χρόνια. Θα μου πεις ποιος ζει ποιος πεθαίνει ως τότε, όμως και πριν 30-40 χρόνια βλέπαμε ταινίες επιστημονικής φαντασίας ως τις χαρακτηρίζαμε, που όμως έγιναν πραγματικότητα στις μέρες μας, π.χ Τεχνητή νοημοσύνη, ιπτάμενα αυτοκίνητα, πανδημίες, εγκλεισμοί, ηλεκτρονικός/ψηφιακός  έλεγχος και πόσα άλλα. Από δίπλα μας περνούσαν κι εμείς ενδίδαμε και ενδίδουμε στον πειρασμό χωρίς σκέψη για το τι μέλλει γενέσθαι στη συνέχεια.  Αυτή την εποχή έχουμε πέσει με τα μούτρα στην ΑΙ, λες και βρήκαμε το Θεό που θα μας δώσει λύσεις ή απαντήσεις σε όλα.  Είμαι σίγουρη πως θα το πληρώσει η ανθρωπότητα ακριβά στη συνέχεια. Η επιπολαιότητα του ανθρώπου ξεπέρασε κάθε όριο. Η ευκολία με την οποία δεχόμαστε τα πάντα στη ζωή μας είναι άνευ προηγουμένου. Μήπως, λέω και πάλι, να αναθεωρήσουμε τον τρόπο σκέψης και ζωής μας και να βρούμε κάποια ισορρόπηση μέσα σε όλα αυτά που μας συμβαίνουν; ... Λέω μήπως!

Νίκη Παπουλάκου.

 Πηγή: ΕΦΗΜ. ''ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ''

ΨΥΧΑΝΕΜΙΣΜΑΤΑ... 29.4.26

 

 

Σκόρπιες Σκέψεις με τη Νίκη Παπουλάκου 26/04/26

https://youtu.be/GSTMULr_EM4?si=t91_xrDwXWLoAEF

w 

Η μη ύπαρξη ορίων καταλήγει σε ασυδοσία!

 

Πέρασε και το Πάσχα, κάθε κατεργάρης στον πάγκο του πάλι. Μεγάλη η έξοδος, ο κόσμος έχει ανάγκη να φύγει για λίγο μακριά από τις μεγάλες πόλεις που του κάνουν δύσκολη την καθημερινότητα του και το σπουδαιότερο να ξεφύγει λίγο από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με την ακρίβεια κ.ά. Δεν πάνε όλοι απαραίτητα σε 5άστερα ξενοδοχεία ή ακριβούς προορισμούς, έχουν εξοχικά, σπίτια στο χωριό, φίλους που τους φιλοξενούν και επωφελούνται γιορτές και αργίες να πάρουν μιαν ανάσα.Δε χρειάζεται να έχεις τα πάντα για να είσαι ευτυχισμένος, αρκεί να ξέρεις να εκτιμάς αυτά που έχεις και να περνάς με αυτά που έχεις! Αυτά, γιατί κάποιοι καλοθελητές την έξοδο την ονομάζουν καλοπέραση και άνετα οικονομικά όπως και τόσα άλλα! Φυσικά γιατί έτσι τους βολεύει να κρίνουν μια κατάσταση για να κουκουλώνουν την πραγματικότητα! Ο καιρός καλός σχετικά μέχρι που μας έπνιξε η σκόνη από τη Σαχάρα.

Τα είχαμε όλα, ακόμα και τη ρύπανση της ατμόσφαιρας που έχουμε ξεχάσει και κανίς δεν αναφέρει πλέον, πλάκωσε και η Αφρικανική Σκόνη και έδεσε το γλυκό. Μολύνουν και τους αιθέρες με όλα αυτά που ρίχνουν, σε λίγο θα πέφτουμε σαν τα κοτόπουλα στο δρόμο... άλλωστε ήδη σύμφωνα με έρευνες και μόνο η ατμοσφαιρική ρύπανση στον Πλανήτη, ευθύνεται για το 20% των θανάτων ετησίως. Δεν έχει σχέση λένε με την κλιματική αλλαγή, τότε με τι έχει σχέση; Ξαφνικά αποφάσισε ο άνεμος να την ταξιδεύει σε άλλη γη σε άλλα μέρη και να μας πνίγει; Δεν περιμένω απάντηση φυσικά...

Τις Άγιες αυτές μέρες του Πάσχα και της Ανάστασης, αμαύρωσαν τον ορίζοντα τα 2 περιστατικά των κοριτσιών, ένα βρέθηκε νεκρό στην Κεφαλονιά κι ένα στον Ισθμό στην Κόρινθο. Χάθηκαν 2 νέες ψυχές και δεν είναι τα μόνα περιστατικά. Χάνονται νέοι με πολλούς τρόπους και άδικα, από τα τροχαία μέχρι τα μαχαιρώματα, τα ναρκωτικά, τις ανεξέλεγκτες γνωριμίες και σχέσεις μέσω διαδικτύου. Εφησυχασμός δε δικαιολογείται πλέον, μεμονωμένα περιστατικά δεν μπορείς να τα πεις πλέον, το πράγμα έχει φτάσει στο δεν πάει άλλο. Κάτι κάνουμε λάθος, ως γονείς, εκπαιδευτικοί και ως Πολιτεία. Προχθές μιλούσα με την κόρη φίλης μου που είναι στην 1η Γυμνασίου και μου είπε τα εξής : στο σχολείο σχεδόν όλα τα αγόρια έχουν σουγιά ή μαχαίρι και το δείχνουν τάχα για πλάκα! Έμεινα άναυδη ειλικρινά. Θυμάμαι τη μητέρα μου που έψαχνε την τσάντα και τις τσέπες μου όταν έφευγα για το σχολείο και όταν γυρνούσα πριν μπω μέσα. Και αναρωτιέμαι αυτά τα παιδιά δεν τα ελέγχει κανείς; Μόνα τους μεγαλώνουν; Και τι βάσεις έχουν πάρει από την κούνια; Γιατί αν δεν περάσεις στο παιδί αξίες και όρια στα πρώτα 5 προσχολικά χρόνια, το έχασες το παιχνίδι της ανατροφής ενός ανθρώπου. Κι όταν ο δάσκαλος το μαλώσει και συ ο γονιός πηγαίνεις την επομένη να τον επιπλήξεις και να απειλήσεις κάποιες φορές, τι χαρακτήρα περιμένεις να διαμορφώσει το παιδί σου; Όταν οι γονείς τρώγονται μπροστά στα παιδιά, όταν συζητούν τα πάντα μπροστά στα παιδιά, όταν τους δίνουν το τάμπλετ και το κινητό από την κούνια για να μείνουν ήσυχοι για λίγο, όταν τα στήνουν μπροστά στην τηλεόραση και βλέπουν τα πάντα, πώς να μην έχουμε αυτά που έχουμε; Δεν υπάρχει απαγορευτικό σε τίποτα, δεν υπάρχουν όρια στα σημερινά παιδιά, δεν αφιερώνουμε χρόνο για συζήτηση με τα παιδιά μας και το ακόμα χειρότερο... τι παράδειγμα τους δίνουμε με τη δική μας ζωή και προσωπικότητα;

Οι εκπαιδευτικοί πάλι , δεν είναι όπως παλιά, βέβαια κατέληξαν και αδιάφοροι λόγω της συμπεριφοράς γονέων, όπως και οι γονείς δέχονται κριτική για το μη μαλώσουν το παιδί ή μη του δώσουν μια ξυλιά. Οι δικές μας οι γενιές που μεγάλωσαν στο άλλο άκρο, στην καταπίεση θα έλεγα, δε μαχαίρωναν στα 12 για να κλέψουν ένα κινητό, δε βίαζαν συμμαθήτριες τους κι όταν είμασταν στις παρέες αγόρια και κορίτσια, τα αγόρια μας πρόσεχαν και μας πήγαιναν μέχρι την πόρτα του σπιτιού μετά από κάθε έξοδο. Υπήρχε σεβασμός και πραγματική αγάπη. Και φυσικά οι γονείς ήξεραν τις παρέες των παιδιών τους. Θυμάμαι το μάτι της μητέρας μου διακριτικά ήταν παντού, ακόμα και στο σπίτι όταν έρχονταν άλλα παιδιά. Μια χαρά μεγαλώσαμε και όλοι οι τότε φίλοι εξελίχθηκαν σε εξαιρετικούς επιστήμονες, οικογενειάρχες και με εκτίμηση στην Κοινωνία. Αυτοί λοιπόν που λένε ''τι θα κάνω το παιδί μου κομπλεξικό με το να του στερώ διάφορα;'' Είναι βαθιά νυχτωμένοι. Ίσως θα έπρεπε να γίνουν σεμινάρια, σχολές για γονείς, και έχω δει σε κάποια μέρη και είπα μπράβο!

Σήμερα θέλοντας τάχα να ξεφύγουμε από την καταπίεση των δικών μας γενιών, φτάσαμε στην αντίπερα όχθη της ασυδοσίας, της ανωμαλίας και της υποδούλωσης σε τάσεις της εποχής χωρίς σκέψη και συναίσθηση. Χρειαζόμαστε υποστήριξη για να βρούμε το σωστό δρόμο διαπαιδαγώγησης των παιδιών αλλά κι εμείς να βοηθηθούμε να δούμε καθαρά τα πράγματα που έχουμε μπερδέψει. Και κλείνω το θέμα λέγοντας μόνο πως είναι λυπηρό τα παιδιά να μη ζουν την ηλικία τους, να είναι μικρομέγαλα από κούνια, να μεγαλώνουν μέσα στην αδιαφορία και την ασυδοσία, να καραδοκούν τα ναρκωτικά έξω από τα σχολεία και ουδείς δεν ασχολείται ή δεν βλέπει και στο τέλος να καταλήγουν σε όλες αυτές τις παραβατικές συμπεριφορές ή να οδηγούνται στο θάνατο! Οφείλουμε ως Κοινωνία να δράσουμε.

Ο πόλεμος φοβάμαι πως δε θα σταματήσει άμεσα κι ας λένε πως άνοιξαν τα στενά, όσο διαρκούν οι συνομιλίες, κι όλο αλλάζουν αποφάσεις. Βομβαρδισμοί στο Λίβανο συνεχίζουν ας ευχηθούμε να πρυτανεύσει η λογική και να τα καταλήξουν σε σύμφωνο ειρήνης. Η ΕΕ έχει για 6 εβδομάδες καύσιμα για πτήσεις, από κει και μετά θα υπάρξει πρόβλημα, ήδη αεροπορικές Εταιρίες έχουν μειώσει δρομολόγια. Πώς έχουν καύσιμα για τις πολεμικές επιχειρήσεις οι ΗΠΑ και οι άλλοι; Εκεί δεν υπάρχει δυσκολία; Αν συνεχιστεί πάντως αυτή η κατάσταση πάμε για παγκόσμιο κραχ μου φαίνεται. Το Dubai δεν είναι πια αυτό που ήταν... έρημο τοπίο. Αυτό για να δούμε πως από τη μια στιγμή στην άλλη έρχονται τα πάνω κάτω. Ματαιότης ματαιοτήτων, αλλά δεν το βλέπουμε και μονίμως κυνηγάμε φούσκες.

Όσο για την εν γένει κατάσταση στη Χώρα με σκάνδαλα διάφορα και τις διάφορες πολιτικές αντιδράσεις, θα πω τούτο μόνο, τα λόγια που είπε κάποτε ο Μητροπάνος '"Σημασία στη ζωή έχει το να έχεις ψηλά το κεφάλι και όχι τη μύτη. Μην μπερδεύεστε ! " και οι περισσότεροι έχουν τη μύτη ψηλά όσο για το κεφάλι έχει πέσει κάτω! Χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη!

Νίκη  Παπουλάκου.

Πηγή : Εφημ. ''Η Φωνή των Πειραιωτών''

Ψυχανεμίσματα... 23 Απρίλη 2026

Χριστός Ανέστη! Εμείς πότε;

 

Χριστός Ανέστη, αμήν κι εμείς! Χρειαζόμαστε και επί γης μιαν Ανάσταση πέρα από την μετά θάνατον! Είμαστε νεκροί και δεν το έχουμε καταλάβει. Δε ζούμε, δε χαιρόμαστε, απομονομένοι στο μικρόκοσμο μας πίσω από μια οθόνη που μας δίνει την ψευδαίσθηση της επικοινωνίας και της ζωής. Ακόμα και η σκέψη τείνει να νεκρωθεί ... ότι πει η Τεχνολογία, ρωτάμε, απαντάει τέλος! Γιατί να το ζαλίσουμε το κεφάλι με τη σκέψη; Έτοιμη τροφή, γιατί να ψάξουμε, να διασταυρώοουμε, να τεκμηριώσουμε;

Συνήθως θυμάσαι τα καλά που έζησες και αναπολείς, τα άσχημα είτε αφορούν ανθρώπους είτε γεγονότα, τα ξεχνάς και με τίποτα δε θα ήθελες να τα ξαναζήσεις ή να γυρίσεις πίσω. Αν δε , καταφέρεις και πατήσεις και ''διαγραφή'' σε ότι και όποιον σε πίκρανε, είναι ότι πιο καλό!κείνο που μετράει από τα χρόνια που περνούν είναι οι αναμνήσεις που άφησαν και σου θυμίζουν ότι έζησες! Κατά ένα περίεργο τρόπο, προσωπικά στη μνήμη κρατάω όλες τις όμορφες στιγμές/αναμνήσεις, τις δε αρνητικές, πολυπαθείς και γενικώς άσχημες, (ουδόλως λίγες) αν όχι τις διαγράφω, τις βλέπω από απόσταση χωρίς συναίσθηματική φόρτιση, αδιάφορα, σα να βλέπω κάτι ξένο, μια ταινία!

Μεγαλώνοντας δεν είναι πως παραξενεύεις, απλώς γίνεσαι πιο επιλεκτικός και μειώνεις τις ανοχές σου προς τρίτους και καλά κάνεις! Ανέχεσαι λιγότερα και σταμάτησες να σε πουλάς φτηνά. Αυτοσεβασμός κι αξιοπρέπεια αυτό λέγεται, κι ας το βαφτίζουν κάποιοι εγωισμό. Κλείνεις την πόρτα σου ευκολότερα και την ανοίγεις πλέον με μεγάλη προσοχή! Σου επιτρέπεις να πονέσεις μόνο για δυο μέρες, μετά σου χρωστάς να χαμογελάσεις. Δεν περιμένεις κανέναν, προχωράς κι όσοι θέλουν, θα σε προλάβουν. Κρατάς χαμηλά τις προσδοκίες σου για να αποφύγεις κάπως την απογοήτευση.

Συμφιλιώθηκες με τη μοναξιά κι είναι πολλές πια οι φορές που την επιλέγεις. Την προτιμάς από ψεύτικους φίλους και χλιαρούς εpωτάκους, από ανούσιες φωνές κι άχαρα αγγίγματα. Ένα ποτήρι κρασί, μουσική που γουστάρεις κι ένα καλό βιβλίο αρκούν για να χαμογελάσει η ψυχή σου.

Ο υπέρμετρος ενθουσιασμός δεν έχει να κάνει τόσο με την ηλικία, όσο με την απειρία... που δυστυχώς τον συναντάς και σε μεγάλες ηλικίες. Πρωοξάδερφα με την επιπολαιότητα. Ο ενθουσιασμός ξεφουσκώνει γρήγορα και τότε σωριάζονται όλα. Προσγειώνεσαι απότομα και κάποιες φορές χάνεις και το έδαφος κάτω από τα πόδια σου. Στο χέρι μας είναι η διαχείριση συναισθημάτων, ενθουσιασμού, παθών κλπ. Αρκεί να καταφέρουμε να είμαστε κύριοι του εαυτού μας και των παθών μας κι όχι δούλοι.'Το ΠΑΘΟΣ με το ΛAΘOΣ έχουν μόνο ένα γράμμα διαφορά, Το πάθος όμως το ZEIΣ ενώ το λάθος το ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ.' Γι αυτό πρέπει να είμαστε κύριοι των παθών μας και των λαθών μας. Να τα αγαπάμε αλλά να μην τα επαναλαμβάνουμε.

Οι τεχνικές ή οι πρακτικές διδάσκονται, το μυαλό και η αντίληψη όμως δυστυχώς δεν μεταβιβάζονται, ούτε διδάσκονται , είναι κληρονομικά χαρίσματα, που κι αυτά αξιοποιούνται με το χρόνο. Η δουλειά με τον εαυτό μας δε σταματά ποτέ κι ούτε τελειώνει, απλώς από ένα σημείο και μετά απλοποιείται και η διεργασία γίνεται εύκολα και άμεσα. Αυτά τα λίγα από τον επίλογο της βαθιάς ενδοσκόπησης λόγω των ημερών του Πάσχα.

Μεγάλη η έξοδος λόγω Πάσχα παρά την άνοδο της βενζίνης και το κόστος του οβελία. Και παρόλο που το Πάσχα φέτος έπεσε νωρίς. Ίσως η μανία της φυγής από τη σκληρή καθημερινότητα, ο φόβος για το αύριο λόγω Παγκόσμιας κρίσης και εσωτερικής. Έχουμε πήξει στις Πλατφόρμες και τα επιδόματα. Πώς καταντήσαμε; Να στέκουμε στην ουρά για τα 50 Ε της βενζίνης, τα οποία γίνονται 40 αν δεν έχεις smart κινητό. Αυτό δηλαδή τι είναι, τιμωρία; Θυμάμαι επίσης στην προηγούμενη προ διετίας-τριετίας πλατφόρμας του fuel pass, το ποσό αντί να πάει στον αποδέκτη, αν αυτό ήταν άνω των 60 και δεν είχε κάνει εμβόλιο, το παρακρατούσαν για το πρόστιμο και χωρίς ενημέρωση. Η έννοια του δικαίου και του ηθικού λειτουργεί κατά περίπτωση και αλλάζει χρώματα τόσο όσο η βόλεψη της κάθε στιγμής και περίπτωσης. Για την άνοδο των ενοικίων η ΕΕ προτείνει πρόστιμα στα κλειστά διαμερίσματα για να αυξηθεί η προσφορά και να μετριαστεί η ένταση της στεγαστικής κρίσης! Mόνο στο κέντρο της Αθήνας 117.137 κατοικίες εμφανίζονται κενές. .Δεν είναι κακή ιδέα, μα αν δεν απατώμαι, τα περισσότερα κλειστά τα έχουν τα funds, θα βάλουν πρόστιμα στα funds; Εδώ καλά καλά δεν ξέρουμε αν πληρώνουν ΕΝΦΙΑ. Ψιλά γράμματα αυτά! Έχουμε κι έναν OΠΕΚΕΠΕ με δικογραφίες να φθάνουν η μια πίσω από την άλλη και να μην ιδρώνει το αφτί τους καθόλου, παρά να χαρακτηρίζουν αστείες τις δικογραφίες κι εδώ η δικαιοσύνη θα ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Τελικά οτιδήποτε κι αν προκύψει σε μορφή σκανδάλου, καταλήγει μετά από ετών απασχόληση της κοινής γνώμης, να βγάζει λάδι τους πάντες! Πείτε μου μια ουσιαστική καταδίκη και διελεύκανση από τόσα σκάνδαλα και ατασθαλίες που έχουν αποκαλυφθεί τα τελευταία 15 χρόνια. Πόσα εκατομμύρια γύρισαν πίσω στα Ταμεία; Τα μόνα εκατομμύρια που ξέρουμε είναι των καταθέσεων κάποιων που νομιμοποιούνται άμα δηλωθούν και πληρώσουν το φόρο που τους αναλογεί. Όποιος καταχραστεί εκατομμύρια τη βγάζει καθαρή που λέμε, ενώ ο κουλουράς που πουλάει χωρίς άδεια ή δεν κόβει απόδειξη είναι ένοχος και τιμωρείται. Τι να λέμε τώρα... Και δε μας φτάνει ο κακός μας ο καιρός, έχουμε και τα Διεθνή γεγονότα, μια παραπάνω σφαλιάρα σε μας, εδώ που έχουμε φτάσει οικονομικά.

Η Μέση Ανατολή φλέγεται, τι κι αν λένε για εκεχυρία, το Ισραήλ συνεχίζει να χτυπάει αβέρτα. Αναρωτιέμαι και να τελειώσουν κάποια στιγμή όλα αυτά, πόσα χρόνια θα χρειαστούν να ανακάμψουν αυτές οι περιοχές που έχουν πληγεί και πόσες χιλιάδες κόσμος θα ζει ζωντανό θάνατο;

Και να τους βλέπεις στο γυαλί με κυνισμό να αναφέρουν τις καταστροφές που προξένησαν ο ένας στον άλλον. Και να απειλούν για χειρότερα! Οι ανθρώπινες απώλειες δεν τους αφορούν. Όλο και πιο δύσκολες μέρες φαίνεται να έρχονται. Είθε το Αναστάσιμο Φως να φωτίσει όλα αυτά τα σκοτισμένα μυαλά και να συμφιλιωθούν για καλύτερες μέρες στην ιστορία της Ανθρωπότητας. Είθε και όλοι εμείς να αναστήσουμε το πνεύμα και την ψυχή μας που κάπου τα έχουμε χάσει μαζί ή χώρια. Χρόνια καλά εύχομαι, υγεία, αγάπη και ειρήνη!

Νίκη  Παπουλάκου.

Πηγή : Εφημ. ''Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ''

ΨΥΧΑΝΕΜΊΣΜΑΤΑ... 16/4/2026

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΥΓΕΙΑ-ΑΓΑΠΗ-ΕΙΡΗΝΗ!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!! ΑΜΗΝ ΚΙ ΕΜΕΙΣ! 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΆ, ΥΓΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΣΤΟ ΝΟΥ, ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΆ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΕΣ ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΉ ΤΟΥΣ ΕΟΡΤΗ.

ΕΙΘΕ ΤΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ ΦΩΣ ΝΑ ΦΩΤΙΣΕΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΓΥΡΩ.

ΝΙΚΗ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥ