Ο κόσμος άλλαξε...

 

Όπως οι χωρίς περιεχόμενο ασκοί φουσκώνουν με τον αέρα, έτσι και οι χωρίς πνευματική υπόσταση άνθρωποι διογκώνονται από την έπαρση, την αλαζονεία, και την εσφαλμένη για τον εαυτό τους γνώμη. Τάδε είπε-ΣΩΚΡΑΤΗΣ. Έχουμε γεμίσει ανθρώπους με έπαρση και μεγάλη ιδέα (εσφαλμένως) για τον εαυτό τους. Κι αν τύχει και διαθέτουν εξουσία, κλάψε Χαράλαμπε! Η αναίδεια, το θράσος, οι ύβρεις, οι προσβολές, η ασέβεια, η συμπεριφορά πεζοδρομίου, η ασυδοσία, το ψέμα, η ασυνέπεια, οι κακές συνήθειες κ.ά. είναι η μάστιγα της εποχής. Δυστυχώς αυτά  λειτουργούν ως πρότυπα στις νεότερες γενιές, αφού κυριαρχούν σε ότι βλέπουμε και ακούμε! Έχουμε πτυχιούχους πολλούς, μορφωμένους λιγοστούς. Έχουμε έλλειψη Κοινωνικής παιδείας και καλής ανατροφής. Κάτι η τηλεόραση με αυτά που προβάλλει και κάτι το διαδίκτυο με την απόλυτη ελευθερία έως και ασυδοσία δημοσιευμάτων και αναρτήσεων που παρέχει, είναι οδηγοί ολέθρου αν δεν κάνεις καλή χρήση των πληροφοριών, κι αν δεν έχεις γερό υπόβαθρο ανατροφής από οικογένεια και σχολείο, αν δεν έχεις γερές βάσεις για να διαχειριστείς όλα αυτά. Δυστυχώς δύσκολο, λόγω υπεραπασχόλησης των γονιών για την επιβίωση και περιορισμού παρέμβασης των εκπαιδευτικών στα κακώς κείμενα συμπεριφοράς παιδιών. Υπάρχουν γονείς που επιτίθενται στο δάσκαλο γιατί έκανε παρατήρηση στο παιδί τους. Οι δικοί μας γονείς όταν λέγαμε ‘’ο δάσκαλος μου έκανε μου είπε αυτό ή το άλλο’’ απαντούσαν ‘’καλά σου έκανε, κάτι έκανες λάθος’’ . Τώρα φτάσαμε στο άλλο άκρο, μη μαλώσεις το παιδί, μην το βάλεις τιμωρία, μην του δώσεις μια ξυλιά, μπορεί να σε πάει και στο Τμήμα. Πώς τα έχουμε μπερδέψει όλα; Κι έτσι τα περισσότερα παιδιά μεγαλώνουν στην ουσία μόνα τους, αναπτύσσοντας από προσχολική ηλικία άποψη για όλα δική τους, με ότι βλέπουν και ακούν γύρω, από το σπίτι, σχολείο, μέχρι τηλεόραση και διαδίκτυο,  χωρίς βάσεις, χωρίς αντιστάσεις, χωρίς δεδομένα από την οικογένεια. Κάποτε πρέπει να το δούμε αυτό  κι αργήσαμε, ο χρόνος επείγει.

Καθημερινά αντιμετωπίζουμε βία, συμπεριφορές περίεργες κ.ά. και μάλιστα σε ‘’τρυφερές’’ ηλικίες. Η αθωότητα πλέον σπάνια, μικρομέγαλα, χωρίς σεβασμό σε κανέναν και τίποτα συναντάς. Μόνο θλίψη νιώθει κάποιος, γιατί αυτές οι γενιές είναι η συνέχεια της Κοινωνίας μας. Παιδιά που δεν εκτιμούν, ούτε σέβονται τον κόπο ή την επιτυχία των γονιών κι αυτό το βλέπεις μετά το θάνατο των γονιών, το πώς διαχειρίζονται τα κειμήλια της οικογένειας. Άλλοι τα δίνουν στον παλιατζή, άλλοι τα πετούν στα σκουπίδια κάποιοι ολίγοι κάνουν αυτό που πρέπει, τα τιμούν! Πρόσφατο περιστατικό που κάποιος βρήκε στα σκουπίδια βραβεία κ.α. γνωστού καλλιτέχνη και τα έβγαλε στο διαδίκτυο προς πώληση. Ο γιος τα είχε στείλει αρχικά στην αποθήκη και στη συνέχεια στην ανακύκλωση, όπου τα βρήκε ο άγνωστος. Ο άγνωστος και ξένος διέκρινε την αξία τους, την ώρα που ο γιός τα θεωρούσε ανάξια λόγου και αξίας. Αυτό σημαίνει πως ουδέποτε αναγνώρισε, εκτίμησε, θαύμασε, αποδέχθηκε, την όποια αξία ή προσφορά του πατέρα ή της μητέρας του στο Κοινωνικό σύνολο. Λυπηρό κάθε φορά που μαθαίνουμε κάτι παρόμοιο.

Ένας αέρας είναι η ζωή και ένα πέρασμα, κλείνεις τα μάτια φεύγεις και καταλήγεις ξεχασμένος μέσα σε ένα τάφο, ή μια χούφτα στάχτη που συνηθίζεται τελευταία, που προτιμούν άλλοι για οικονομικούς λόγους ως ισχυρίζονται (γλιτώνουν τάφο, τρισάγια, μνημόσυνα κλπ.), κι άλλοι από θέση και άποψη. Από κει και μετά ελάχιστοι σε θυμούνται όποια λάμψη και δόξα αν είχες εν ζωή. Κρίμα που δεν το αντιλαμβανόμαστε όσο ζούμε, πιθανόν θα ήμασταν καλύτεροι άνθρωποι, πιθανόν θα δίναμε στη ζωή και στα πράγματα την αληθινή τους θέση. Πολλές απώλειες, συνέχεια φεύγουν άνθρωποι που σηματοδότησαν μια ολόκληρη εποχή, Κλείνουν οι κύκλοι αλλοτινών καιρών που δεν πρόκειται να ξαναρθούν. Και πόσοι ακόμα έχουν φύγει τα τελευταία χρόνια με λαμπρή καριέρα εν ζωή και που έχουν ξεχαστεί. Ο κόσμος ξεχνάει από τη στιγμή που παύει να σε βλέπει στο γυαλί, στα περιοδικά, στο διαδίκτυο. Εδώ ξεχνούν τα ίδια σου τα παιδιά και πετούν πράγματα, βραβεία, αρχεία ή ότι άλλο. Το κοινό επίσης είναι και αχάριστο. Φυσικά μέλη του κοινού είμαστε όλοι και οφείλουμε την αυτοκριτική μας σε ότι συμβαίνει στην Κοινωνία. Και μετά την αυτοκριτική και ψυχική έρευνα, βρίσκεις τους φόβους που σου έχουν εμφυσήσει και τους αντικαθιστάς με δύναμη και αγάπη. Εμείς και η συνείδησή μας το ισχυρότερο όπλο σε όλα αυτά που θέλουν να μας περάσουν και να εφαρμόσουν. Θέλουν τη συγκατάθεση μας, τον ύπνο μας, τη σιωπή μας. Κι ως ένα βαθμό το επιτυγχάνουν δυστυχώς. Καιρός για αφύπνιση, και η αφύπνιση αρχίζει από τη στιγμή που δεν αποδέχεσαι πλέον την εξήγηση που σε αφήνει άδειο. Από τη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι πως σου έχουν πει ψέματα για τα πάντα. Τότε αρχίζεις να βλέπεις φως στο τούνελ. Ποτέ δεν είναι αργά, λαοί ήδη ξεσηκώνονται, αφύπνιση, τυχαίο; Θα δείξει. Το 2026 μπήκε άγρια, ας ευχηθούμε να εξελιχθεί ήρεμα και να επικρατήσει ειρήνη. Το συμφέρον επικρατεί και μοιράζουν εκ νέου τον Πλανήτη! Και φυσικά τα βίτσια και τα καπρίτσια των ισχυρών τα πληρώνουν οι λαοί. Εν αναμονή των εξελίξεων, ας ευχηθούμε και πάλι μια καλή Χρονιά χωρίς πολέμους και αδικίες!!

Νίκη (Άννα) Παπουλάκου.

Πηγή : Εφημ. ''Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ'΄΄

ΨΥΧΑΝΕΜΙΣΜΑΤΑ... ΠΕΜΠΤΗ 15.01.2026