ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΥΠΟ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ!

 

Από εκεί που τελειώνει το συμφέρον, αρχίζεις και μετράς το ενδιαφέρον . Οι περισσότερες φιλικές και Κοινωνικές σχέσεις στη ζωή είναι περιστασιακές! Οι πράγματι αγνές είναι αυτές της σχολικής και εφηβικής μας ηλικίας. Σχέσεις που όσα χρόνια κι αν περάσουν, αφήνουν γλυκιά ανάμνηση, νοσταλγία κι αν συναντήσεις φίλο/φίλη από τα παλιά είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Σχέσεις ανιδιοτελείς που δύσκολα κάνεις σε μεγαλύτερες ηλικίες. Δυστυχώς ο ατομισμός και το συμφέρον προέχει στο μεγαλύτερο μέρος της Κοινωνίας. Κάνουμε σχέσεις περιστασιακές και μετά ξεχνιόμαστε. Οι περισσότεροι άνθρωποι συνήθως αγαπούν ανάλογα με τη δική τους ανάγκη κι όταν αυτή περάσει πάει και η αγάπη, αυτοί που πραγματικά αγαπούν και νοιάζονται μετριούνται στα δάκτυλα. Αυτός που σε ψάχνει, που ανησυχεί, που έρχεται να σε δει, που σε στηρίζει, που νοιάζεται ... αυτός είναι οικογένεια, δικός σου άνθρωπος κι ας μην υπάρχουν δεσμοί αίματος. Ευτυχής όποιος έχει ανθρώπους που τον νοιάζονται στη ζωή του.

Η ισορροπία εξαρτάται από το πόσο χορτάτο είναι το πνεύμα και η ψυχή, όταν αυτά τα δύο είναι χορτάτα είσαι μακριά από τα σοκάκια του φθόνου, της ζήλειας, της επίδειξης, της κλάψας και τόσων άλλων! Και το χορτάτο δεν έχει να κάνει με χρήμα ή πτυχία! Έχει να κάνει με το περιβάλλον που μεγαλώνει καθείς, την ανατροφή και το παράδειγμα που παίρνει από τους γονείς του, την ανάπτυξη πλατιάς αντίληψης των πραγμάτων, Κοινωνική παιδεία και γνώση του εσώτερου εαυτού του. Ο κάθε άνθρωπος θέλει το χρόνο του και το χώρο του ... και όποιος τα έχει βρει με τον εαυτό του και κάνουν καλή παρέα, δε φοβάται τη μοναξιά, είναι φορές που την επιζητά κιόλας. Όντως χρειάζονται και διαστήματα απομάκρυνσης από τοξικές παρέες και συνήθειες για να επαναφέρεις τις ‘’εργοστασιακές ρυθμίσεις’’ που πιθανόν έχασες. Η μοναξιά δεν είναι κατάρα, όπως κάποιοι πιστεύουν, κάποιες φορές είναι λύτρωση. Μόνος βρίσκεις τον εαυτό σου και ποτέ με παρέα. Μόνος πονάς, μόνος γεννιέσαι, μόνος φεύγεις! Η ζωή είναι ένα ταξίδι που τα έχει όλα καλά και κακά, κι εμείς πρέπει να την αντιμετωπίσουμε και να τη δεχθούμε με όποιο πρόσωπο κι αν μας εμφανιστεί.

Η ζωή δεν περνά... εμείς περνάμε και φεύγουμε... ο κύκλος της δικής μας ζωής κάπου κλείνει, η ζωή είναι πάντα εκεί. Κόσμος πάει κι έρχεται κι ο καθένας γράφει τη δική του ιστορία.. Δυστυχώς σήμερα ασθενούμε ως Κοινωνία βαριά. Κοινωνία υπό κατάρρευση σε βαθιά σήψη, που κάθε άλλο παρά παροδική είναι,  έχει ποτίσει βαθιά τη σκέψη μας κι έχει αλλοιώσει ακόμα και την ίδια την έννοια του ανθρώπου, όπως και πολλές άλλες έννοιες. Η κρίση πλέον,  εδώ και καιρό, είναι κρίση αξιών. Είχε προηγηθεί της οικονομικής κρίσης. Και αυτή σκοτώνει πιο αργά, αλλά πιο αποτελεσματικά από οποιοδήποτε άλλο όπλο. Διαβρώνει κάθε υγιή βάση, πνίγει κάθε ελπίδα αλλαγής, δημιουργεί ανθρώπους που δεν γνωρίζουν, ούτε να αγαπούν, ούτε να σέβονται. Διάχυτη εικόνα γύρω. Οι 2 στις 3 ειδήσεις είναι για κακό, βία, βιασμοί, ληστείες, φόνοι, ναρκωτικά, απάτες και μεγάλο ποσοστό αφορά νεαρές ηλικίες ... κάτι πρέπει να γίνει με την ασφάλεια αυτού του τόπου. Σεσημασμένοι, ψυχοπαθείς, κυκλοφορούν ανάμεσα μας ανενόχλητοι ως τη στιγμή που θα συμβεί ένα μοιραίο. Η βρωμιά είναι πραγματικότητα που εξαπλώνεται ραγδαία, σε κάθε επίπεδο της ζωής μας. Και το χειρότερο είναι ότι μαθαίνουμε να τη θεωρούμε φυσιολογική. Συνηθίζουμε και μόλις συμβεί ένα γεγονός πέφτουμε από τα σύννεφα, σχολιάζουμε, ζητάμε τιμωρία, και μετά τι; Το ξεχνάμε και συνεχίζουμε τη ζωή μας στα ίδια, υποκριτικά με αδιαφορία και ανοχή. Εδώ και τώρα πρέπει κάτι να γίνει, κάτι να κάνουμε ουσιαστικό πέρα από συζητήσεις και σχόλια. Ας ξεκινήσουμε από το κομμάτι που μας αναλογεί ως μέλη της Κοινωνίας, ας αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης που έχει διαβρωθεί από την προπαγάνδα των ΜΜΕ και του συστήματος. Τα ακούσματα ακόμα και των τραγουδιών ((ευτυχώς όχι όλων) που έχουν τα νέα παιδιά, τα παιχνίδια, τα σήριαλ μιλούν για βία, ίντριγκες, ναρκωτικά, φόνους, ραδιουργίες κλπ. Πόσοι γνωρίζουν ανθρώπους που έχουν προσφέρει ουσιαστικά και σιωπηλά στην Κοινωνία; Κάποιον που σκότωσε ή έγινε πέτρα σκανδάλου, τον ξέρουν όλοι, ασχολούνται ακόμα και τα μέσα ενημέρωσης μαζί του για μέρες ή καιρό και τον κάνουμε ‘’διάσημο’’. Οι δε περιγραφές και λεπτομέρειες του φονικού σε τι εξυπηρετούν όταν γίνονται δημόσια; Μάλλον ιδέες βάζουν στον όποιο ευάλωτο θεατή ή ακροατή! Πρέπει να αλλάξει αυτό εδώ και τώρα, γιατί όσο δεν αλλάζει, κάθε μέρα και κάποιος χάνεται είτε το μαθαίνουμε, είτε όχι!

Νίκη Παπουλάκου.

ΠΗΓΗ: Εφημ. ''Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΤΩΝ''

Ψυχανεμίσματα ... 14/05/2026.